تأثیر روابط اجتماعی بر سلامتی و طول عمر انسان

تحقیقات نشان داده افرادی که ارتباطات اجتماعی قوی‌تری دارند، دارای زندگی سالم‌تری از افراد منزوی هستند. گزارش «سازمان جهانی بهداشت» درباره ارتباطات اجتماعی، که بر این ارتباطات به عنوان اولویتی جهانی برای سلامتی تاکید می‌کند، پشتیبان این نظریه است.

ریشه‌های این بررسی به دهه 1960 و مطالعات لستر برسلو در وزارت بهداشت عمومی ایالت کالیفرنیا برمی‌گردد. تحقیقات وی هفت عادت کلیدی سبک زندگی را که اکنون به عنوان «هفت‌گانه آلامدا» شناخته می‌شود، به عنوان ضروریات سلامتی شناسایی کرد.

بعدها همکاران برسلو یک عامل هشتم حیاتی را نیز شناسایی کردند، که همان ارتباط اجتماعی باشد. یافته‌های آنها نشان داد افرادی که بیشترین روابط اجتماعی را دارند، به طرز چشمگیری در خطر مرگ و میر پایین‌تری قرار دارند.

اهمیت ارتباطات اجتماعی به جنبه‌های مختلف سلامتی، شامل سلامتی فیزیکی، تعمیم می‌یابد. به عنوان مثال، تحقیقات شلدون کوهن در دهه 1990 نشان داد افرادی که روابط اجتماعی گسترده دارند، احتمالا کمتر دچار سرماخوردگی شوند.

پژوهش‌های بیشتر نشان داده که روابط اجتماعی می‌تواند خطر بیماری‌های مزمن مانند دیابت نوع 2 و آلزایمر را کاهش دهد. علاوه بر این، پژوهش‌های بی‌شماری ارتباطات ضعیف اجتماعی را با افزایش خطر بیماری‌های قلبی عروقی، از جمله فشار خون بالا، حملات قلبی، و سکته‌ مرتبط کرده است.

یک پژوهش اخیر شامل سیصدهزار شرکت‌کننده نشان داد که روابط اجتماعی می‌تواند به اندازه دیگر عوامل سبک زندگی مانند سیگار کشیدن، نوشیدن الکل، و ورزش کردن بر طول عمر انسان تاثیر داشته باشد.

ریشه تکاملی این پدیده در وابستگی اجداد ما به گروه‌های اجتماعی برای بقا نهفته است. تنهایی واکنش‌های فیزیولوژیکی را تحریک می‌کند که برای محافظت از ما در برابر خطرات فوری طراحی شده‌اند، اما می‌توانند در درازمدت، با ایجاد التهاب مزمن و افزایش خطر چندین بیماری، به ما آسیب برسانند.

دانشمندان می‌گویند مهارت‌های اجتماعی را می‌توان مانند عضلات تقویت کرد. حتی افراد درون‌گرا نیز می‌توانند از تقویت ارتباطات اجتماعی خود بهره‌مند شوند، که می‌تواند به اندازه یک برنامه ورزشی خوب به سلامتی ما کمک کند.