پهپاد دریایی که خدمه بالگرد آمریکایی را نجات داد چیست؟
آمریکا از دو نوع شهپاد استفاده میکند: شناورهای بدون سرنشین سطحی، و وسایل زیرآبی بدون سرنشین
نیروی دریایی آمریکا برای نخستین بار از یک «شِهپاد» یا شناور هدایتپذیر از دور برای نجات نیروهای نظامی در دریا استفاده کرده است. این عملیات پس از سرنگونی یک بالگرد «آپاچی» ارتش آمریکا توسط ایران در تنگه هرمز انجام شد و دو خدمه بالگرد توسط یک پهپاد دریایی نجات یافتند.
شناور مورد استفاده «سارونیک کورسِر» نام دارد؛ یک شناور خودران 7.3 متری که بخشی از برنامه «پنتاگون» برای گسترش استفاده از سامانههای بدون سرنشین در کنار تجهیزات سنتی نظامی است. این شناورها از اواخر ماه مارس توسط «کارگروه 59» نیروی دریایی آمریکا در منطقه خاورمیانه مستقر شدهاند، که نخستین یگان این نیروست که به طور اختصاصی بر سامانههای بدون سرنشین تمرکز دارد.
آمریکا از دو نوع شهپاد استفاده میکند: شناورهای بدون سرنشین سطحی، و وسایل زیرآبی بدون سرنشین. این سامانهها برای مأموریتهایی مانند شناسایی، پایش فعالیتهای دشمن، کشف مینهای دریایی، و جمعآوری اطلاعات به کار گرفته میشوند، و برخی از آنها در حال تجهیز شدن برای عملیات رزمی هستند.
پنتاگون این فناوری را راهی کمهزینهتر برای افزایش حضور دریایی، گسترش پوشش عملیاتی، و واکنش سریعتر به تهدیدها میداند. نیروی دریایی آمریکا قصد دارد در سالهای آینده هزاران فروند از این شناورها را به خدمت بگیرد، هرچند این فناوری با چالشهای فنی و عملیاتی روبهروست.
اهمیت شهپادها در سالهای اخیر بیش از پیش آشکار شده است. اگرچه این شناور آمریکایی در مأموریت رزمی استفاده نشد، اما تجربه جنگ اوکراین نشان داده که این سامانهها میتوانند نقشی تعیینکننده در میدان نبرد داشته باشند؛ از حمله به ناوهای جنگی گرفته تا سرنگون کردن بالگردها، که اقدامی بیسابقه برای یک شناور بدون سرنشین محسوب میشود.
این عملیات نجات نشانگر تغییر مهمی در دکترین دریایی آمریکاست. تاکنون مأموریتهای جستوجو و نجات معمولاً توسط بالگردها، قایقهای تندرو، یا شناورهای سرنشیندار انجام میشد؛ اما استفاده موفق از یک شناور خودران برای بازیابی نیروهای نظامی ثابت کرد که سامانههای بدون سرنشین میتوانند فراتر از مأموریتهای شناسایی و اطلاعاتی عمل کنند.
تحلیلگران معتقدند که این تجربه میتواند راه را برای استفاده گستردهتر از پهپادهای دریایی در عملیات نجات، پشتیبانی لجستیکی، و حتی مأموریتهای رزمی در مناطق پرخطر هموار کند، بدون آنکه جان نیروهای بیشتری در معرض خطر قرار گیرد.