شهردار منچستر «محتمل‌ترین گزینه» برای جایگزینی استارمر

پس از کمتر از دو سال از پیروزی قاطع حزب کارگر در بریتانیا، نخست‌وزیری کی‌یر استارمر در آستانه فروپاشی قرار گرفته است.

مواضع متغیر استارمر باعث کاهش شدید محبوبیتش شده و در نظرسنجی‌ها نیز سقوط قابل توجهی را برای حزبش رقم زده است.

به گزارش نشریه «اکونومیست» شکست سنگین در انتخابات محلی 7 مه نیز از نگاه بسیاری از هم‌حزبی‌های استارمر به عنوان «ضربه کاری» تلقی شده است.

در همین راستا، حدود 100 نماینده از مجموع 403 نماینده حزب کارگر از نخست‌وزیر خواسته‌اند از سمت خود کناره‌گیری کند. علاوه بر این، استارمر 5 نامه استعفا از سوی وزرا نیز دریافت کرده که از جمله آن‌ها وس استریتینگ، وزیر بهداشت بوده است.

با این حال، استارمر اعلام کرده که به ادامه کار در سمت خود پایبند است. اما رقابت برای رهبری حزب—که در صورت حمایت رسمی 20 درصد از نمایندگان از نامزد دیگر آغاز می‌شود—به نظر می‌رسد اکنون قطعیت یافته است.

در میان گزینه‌های محتمل، نام‌هایی مانند استریتینگ، آنجلـا راینر، معاون پیشین نخست‌وزیر و اد میلیبند، وزیر انرژی مطرح شده‌اند.

گزینه‌های محتمل‌تر

بر اساس جدیدترین داده‌های پلتفرم «بتفیر اکسچنج»، اندی برنهام، شهردار منچستر بزرگ به عنوان یکی از محتمل‌ترین گزینه‌ها برای جانشینی استارمر مطرح شده است.

با این حال، مسیر او برای رسیدن به دفتر نخست‌وزیری در خیابان داونینگ 10 آسان نیست؛ برنهام ابتدا باید در یک انتخابات میان‌دوره‌ای کرسی مجلس عوام را به دست آورده و سپس حمایت 81 نماینده پارلمان را برای نامزدی رسمی رهبری حزب جلب کند.

به همین دلیل، زمان دقیق آغاز رقابت رهبری حزب—و در نتیجه احتمال کناره‌گیری استارمر—هنوز مشخص نیست.

با وجود اینکه پیش‌بینی‌ها نشان می‌دهند احتمال برکناری استارمر در سه‌ماهه سوم سال جاری بالا است، اما در عین حال پیش‌بینی‌ها موید این امر هستند که او همچنان شانس معقولی برای باقی ماندن در سمت خود تا دست‌کم سال 2027 دارد.

انتخابات میان‌دوره‌ای

در همین حال، ادامه حضور استارمر در قدرت در این بازه زمانی، به عملکرد برنهام در انتخابات میان‌دوره‌ای وابسته است. در 14 مه، جاش سیمونز، نماینده حوزه «مایکرفیلد» در منچستر بزرگ، از سمت خود کناره‌گیری کرد تا زمینه برای ورود برنهام فراهم شود. با این حال، حتی پس از آنکه مقامات محلی حزب کارگر او را به عنوان نامزد معرفی کردند و رهبری حزب نیز در 15 مه با این تصمیم موافقت کرد، پیروزی او در انتخابات میان‌دوره‌ای قطعی نیست.

با وجود اینکه حزب کارگر از زمان ایجاد این حوزه در سال 1983 این کرسی را در اختیار داشته و همواره بیش از 40 درصد آرا را در انتخابات عمومی کسب کرده است، حزب «اصلاح بریتانیا» در انتخابات شورای محلی 7 مه در مایکرفیلد، نزدیک به 50 درصد آرا را به دست آورد.

شانس پیروزی حزب کارگر حدود 50 درصد در برابر 50 درصد برای رقبا ارزیابی شده است، هرچند این احتمال ممکن است پس از نهایی شدن نامزدی برنهام بهبود یابد.

اگر برنهام در مایکرفیلد پیروز شود، احتمالاً در رقابت درون‌حزبی برای رهبری حزب کارگر عملکرد قدرتمندی خواهد داشت. عضویت حزب که حدود 250 هزار نفر را شامل می‌شود و بخش عمده آن را کارکنان بخش عمومی تشکیل می‌دهند، گرایش‌های متمایل به چپ دارد و احتمال دارد از رویکرد سوسیال‌دموکراتیک برنهام حمایت کند.

پیشتازی واضح

در نظرسنجی جدید از 1000 عضو حزب کارگر، حدود 3 نفر از هر 5 نفر اعلام کردند که در رقابت مستقیم میان برنهام و استارمر به برنهام رأی خواهند داد. در واقع، برنهام در میان تمام رقبای احتمالی مطرح‌شده تاکنون، تنها گزینه‌ای است که در چنین سناریویی برتری واضحی نسبت به نخست‌وزیر دارد.

با این حال، این پرسش همچنان باقی است که آیا رهبری جدید می‌تواند تغییری در شانس انتخاب مجدد حزب کارگر ایجاد کند. هرچند برنهام در مقایسه با دیگر نامزدهای رهبری از مقبولیت بیشتری در افکار عمومی برخوردار است، اما او حدود یک دهه پیش وست‌مینستر را ترک کرده و به منچستر رفته که او را عملا برای بسیاری از رأی‌دهندگان به چهره‌ای کمتر آشنا تبدیل کرده است.

با ادامه کاهش محبوبیت حزب کارگر در نظرسنجی‌ها، بسیاری از معادلات به این بستگی دارد که آیا نخست‌وزیر جدید قادر خواهد بود چشم‌اندازی الهام‌بخش‌تر برای بریتانیا ارائه دهد و رأی‌دهندگانی را که طی دو سال گذشته از حزب فاصله گرفته‌اند، دوباره به سوی آن بازگرداند.