.
.
.

ایلان برمن: حمایت از مردم ایران برای دستیابی به دموکراسی کلید صلح خاورمیانه است

«رقابت تندروها و میانه‌روها در ایران سرابی بیش نیست»

منتشر شده در: آخرین به روزرسانی:

ایلان برمن، معاون «شورای سیاست خارجه آمریکا»، در مقاله‌ای در «نیوزویک»، به دولت جو بایدن توصیه کرد که به جای سرمایه‌گذاری بر اختلافات ظاهری داخل جمهوری اسلامی، از مردم ایران برای «براندازی رژیم» و «دستیابی به دموکراسی» پشتیبانی کند.

به گفته برمن، مذاکرات دولت بایدن با رژیم ایران در جریان است و به نظر می‌رسد کاخ سفید تمام تلاش خود را برای همکاری مجدد با تهران و کنار گذاشتن سیاست «فشار حداکثری» سلف خود به کار گرفته است.

این امر نشانگر تمایل دولت آمریکا به حضور داشتن در عرصه سیاست داخلی ایران از طریق تاثیرگذاری بر انتخابات پیش روی ریاست‌جمهوری است، که نشان می‌دهد واشینگتن به هیچ وجه معادلات داخلی سیاست در ایران را درک نمی‌کند.

وقتی مردم ایران در ماه ژوئن برای انتخاب جانشین حسن روحانی، رئیس‌ جمهوری که به روزهای آخر کارش نزدیک می‌شود، به پای صندوق‌های رای بروند، در یک مسابقه سیاسی ساختگی شرکت می‌کنند که طی آن آلترناتیو‌های واقعی برای دُگم‌اندیشیِ رژیم پیشاپیش از عرصه رقابت کنار گذاشته شده‌اند.

به گفته ایلان برمن، دلیل این امر آنست که در جمهوری اسلامی، نهادهای مذهبیِ غیرپاسخگو، نهادهای انتخابی سکولار را تحت‌الشعاع قرار می‌دهند و دارای حق وتو بر تصمیمات سیاسی هستند که با دیدگاه مذهبی انقلابی رژیم مغایرت دارد.

رقابت اصلاح‌طلبان و تندروها

دستگاه سیاست خارجی آمریکا مدت‌هاست این‌گونه تصور می‌کند که در ایران رقابتی تنگاتنگ میان «اصلاح‌طلبان» و «تندروها» در جریان است. این تصور توهمی عمیق را در واشینگتن، مبنی بر اینکه اگر انگیزه کافی به تهران داده شود، نامزدهای میانه‌رو پیروز شده و تنش‌های ایران با غرب را کاهش می‌دهند، تقویت کرده است.

این توهم عامل اصلی دست دوستی دراز کردن باراک اوباما، رئیس جمهوری پیشین ایالات متحده به سوی رژیم ایران بود. به شکلی تقریبا مشابه، به نظر می‌رسد که نیروی محرکه دولت بایدن در راستای تلاش برای حشر و نشر مجدد با «رژیم آیت‌الله‌ها» در ایران حرکت می‌کند.

اما رقابت تندروها و میانه‌روها در ایران سرابی بیش نیست. عرصه سیاسی ایران البته پر جنب و جوش و پر سر و صداست، و ایده‌های زیادی در آن تبادل می‌شود. با این وجود، نهادهای مذهبی رژیم که به‌عنوان متولیان مراکز قدرت تهران عمل می‌کنند، اطمینان حاصل می‌کنند که هرکسی که پا به آن مراکز می‌گذارد کاملا به رویکرد رادیکال روح‌الله خمینی وفادار باشد.

معاون «شورای سیاست خارجه آمریکا» نهایتا نتیجه می‌گیرد که این حقیقت را مردم ایران به روشنی درک کرده‌اند، حتی اگر نخبگان سیاسی آمریکا هنوز در مورد این موضوع اگاه نشده باشند. کارزار واقعی در ایران در درون رژیم اتفاق نمی‌افتد‌، بلکه میان مردم ایران با رژیمی جنایتکار است که آنها را به اسیری گرفته و به هیچ ترتیبی رهایشان نمی‌کند. تنها با حمایت از ایرانیان در برابر این رژیم است که ایالات متحده می‌تواند میانه‌روی و کثرت‌گرایی را در ایران شکوفا کند.