کشف ژنتیکی جدید درباره پیشینه انسانهای باستانی در شمال آفریقا
این افراد که بهصورت طبیعی مومیایی شدهاند، از لحاظ ژنتیکی کاملاً از سایر جمعیتهای شناختهشده آفریقایی و اوراسیایی جدا بودهاند
صحرای آفریقا که امروزه بهعنوان یکی از خشکترین و خشنترین مناطق کره زمین شناخته میشود، در گذشتهای نهچندان دور منطقهای سرسبز و پرآب بود، و اخیرا آثار حیات انسانی باستانی در آن یافت شده است.
پژوهشی تازه با بررسی ژنوم دو اسکلت کشفشده در پناهگاه صخرهای «تاکارکوری» واقع در جنوب غربی لیبی، پرده از وجود یک تبار انسانی ناشناخته برداشته که حدود 7000 سال پیش در این «صحرای سبز» میزیستهاند. این افراد که بهصورت طبیعی مومیایی شدهاند، از لحاظ ژنتیکی کاملاً از سایر جمعیتهای شناختهشده آفریقایی و اوراسیایی جدا بودهاند.
بر پایه یافتههای ژنتیکی، این گروه که به دامداری اشتغال داشتهاند، از نظر نژادی هیچگونه تأثیرپذیری قابلتوجهی از گروههای جنوب صحرای آفریقا، خاور نزدیک، یا اروپای پیشاتاریخی نداشتهاند. این جدایی ژنتیکی در حالی است که دامداری بهعنوان یک نوآوری فرهنگی از خارج از آفریقا آمده بود.
ابزارهای سنگی، ظروف سفالی، سبدهای بافتهشده، و پیکرههای کندهکاریشدهای که در این محل کشف شدهاند، نشان از زندگی پیشرفته این قوم در محیطی سرسبز و پرآب دارد، که بعدها در اثر تغییرات اقلیمی خشک و غیرقابلسکونت شد.
مطالعات نشان میدهد نیاکان این دو از یک تبار شمال آفریقایی بودهاند که حدود 50000 سال پیش از گروههای جنوب صحرای آفریقا جدا شدند. این همزمان با مهاجرت انسانهای مدرن به خاورمیانه، اروپا و آسیا بود.
با آنکه از حدود 20000 سال پیش مهاجرتهایی از مدیترانه شرقی، ایبری، و سیسیل به شمال آفریقا ثبت شده، اما تبار تاکارکوری بهطرزی شگفتآور هزاران سال در انزوا مانده بود. دلیل این انزوا ناشناخته است، و خاستگاه دقیق گروه نیز پیش از آغاز «دوره مرطوب آفریقایی» معلوم نیست.
با بازگشت خشکسالی و تبدیل دوباره صحرا به بیابانی سوزان در حدود 3000 سال پیش از میلاد، این جمعیت ناپدید شد. اما بازماندههای ژنتیکی آنها هنوز در برخی گروههای شمال آفریقا قابلردیابی است. این کشف افق تازهای برای درک بهتر پیشینه پیچیده تمدنهای شمال آفریقا گشوده است.
