کلیسای جامع گوتیک؛ شاهکار معماری قرون وسطی
تکیهگاههای پرنده با توزیع وزن سقف روی سطوح پایینتر، یکپارچگی ظاهری و زیباییشناختی فضای داخلی کلیسا را تضمین میکردند
به عقیده عموم تاریخنگاران هنر و معماری، کلیسای جامع گوتیک شاهکار معماری قرون وسطاست. این سبک معماری معمولا پنج عنصر اصلی دارد، که شامل پنجرههای شیشهرنگی بزرگ، طاقهای نوکتیز، طاقهای آجدار، تکیهگاههای پرنده، و تزئینات پیچیده هستند.
پنجره شیشهرنگی کلیسای گوتیگ دارای شیشههایی با برشهای خاص است. این پنجرهها معمولاً بلند و قوسیشکل یا به شکل گل رُز گرد هستند، و بزرگتر از پنجرههایی هستند که در انواع دیگر کلیساها یافت میشوند. اندازه بزرگ این پنجرهها اجازه میدهد نور بیشتری به داخل ساختمان بیاید. این پنجرههای رنگی اغلب صحنههایی از داستانهای «کتاب مقدس» را تصویر میکنند.
اکثر کلیساها و کلیساهای جامع گونهای طاقی دارند، اما معمارانی که در سبک گوتیک کار میکردند، به جای طاقهای پهن و گرد مشخصه ساختمانهای سبک «رومانِسک»، با تاثیرپذیری از معماری اسلامی از طاقهای نوک تیز بلند و نازک بهره گرفتند که به طرزی نمادین به سوی آسمان عروج میکند و ارتفاع فضای داخلی کلیسای جامع را افزایش میدهد.
معماران گوتیک برای گنجاندن سقفها و پنجرههای بلندتر در طرحهای خود، از روش جدیدی برای پشتیبانی سازهای به نام طاقکاری آجدار استفاده میکردند. طاق آجدار از طاقهای بشکهای متقاطعی تشکیل میشود که به موازات یکدیگر قرار میگیرند تا سقف گرد را سر جایش نگه دارند. این سازهها پشتیبانی بیشتری از ساختمانهای مرتفع ارائه میکنند.
علاوه بر این تکنیکهای پیشرفته، معماران گوتیک از روش منحصربهفرد دیگری برای پشتیبانی سازهای استفاده میکردند، که تکیهگاههای پرنده باشد. این سازههای سنگی برجسته، ساختمانها را با توزیع وزن سقف سنگین روی سطوح پایینتر و محکمتر تقویت کردند. تکیهگاههای پرنده یکپارچگی ظاهری و زیباییشناختی فضای داخلی کلیسا را تضمین میکردند، به طوری که معماران نیازی به قربانی کردن دیوارهای نازک و پنجرههای بزرگ متمایز سبک گوتیک پیدا نمیکردند.
آخرین ویژگی که در معماری گوتیک یافت میشود، وجود عناصر تزئینی پیچیده است. اینها شامل ستونهای تزئینشده، مجسمههای قدیسان و شخصیتهای تاریخی، برجها و گلدستهها، و گارگویلها یا چهرههای گروتسک سنگی هستند که گهگداری به عنوان ناودان عمل میکنند.
