تقابل انگلیس و آرژانتین؛ بازتاب دو روایت متفاوت از هویت ملی در فوتبال

دیدار انگلیس و آرژانتین در مرحله نیمه‌نهایی جام جهانی فراتر از رقابتی ورزشی است و نمادی از دو برداشت متفاوت از هویت ملی است. پژوهشگران معتقدند فوتبال در هر دو کشور نقشی اساسی در شکل‌گیری هویت ملی ایفا کرده، اما مسیر این تحول کاملاً متفاوت بوده است.

در آرژانتین، هویت فوتبالی از دهه 1920 و در تقابل با سبک فوتبال انگلیس شکل گرفت. روزنامه‌نگاران ورزشی آن زمان از بازیکن آرژانتینی با عنوان «پیبه» یاد می‌کردند؛ فوتبالیستی باهوش، خلاق و زیرک که با مهارت و نبوغ فردی بر حریف غلبه می‌کند.

به گفته پژوهشگران، این تصویر که بعدها در چهره‌هایی مانند دیه‌گو مارادونا تجسم یافت، همچنان بخش مهمی از فرهنگ فوتبال آرژانتین به شمار می‌رود؛ و حتی رفتارهایی مانند جنگ روانی امیلیانو مارتینس، دروازه‌بان تیم ملی، ادامه همین سنت تلقی می‌شود.

در مقابل، هویت تیم ملی انگلیس طی دهه‌های اخیر دگرگون شده و بیش از گذشته بازتاب‌دهنده جامعه چندفرهنگی این کشور است. بسیاری از بازیکنان کنونی انگلیس فرزندان یا نوادگان مهاجران هستند.

به گفته کارشناسان، تیم ملی نقش مهمی در گسترش تعریف «انگلیسی بودن» ایفا کرده است؛ هرچند مواردی مانند توهین‌های نژادپرستانه به بازیکنان سیاه‌پوست پس از یورو 2020 نشان داد که این روند هنوز با چالش‌هایی روبه‌رو است.

یکی از نمونه‌های این تحول در انگلیس، محبوبیت گسترده جود بلینگهام، ستاره جوان و دورگه تیم ملی است. هواداران در جریان جام جهانی بارها با خواندن ترانه «هی جود» از گروه بیتلز او را تشویق کرده‌اند؛ صحنه‌ای که نشان‌دهنده پذیرش روزافزون تنوع اتنیکی در فوتبال انگلیس است.

کارشناسان می‌گویند در حالی که آرژانتین همچنان بر سنت، نبوغ فردی، و فرهنگ خیابانی فوتبال تکیه دارد، انگلیس تلاش کرده هویت ملی خود را با واقعیت‌های اجتماعی جدید هماهنگ کند. به باور آنها، تقابل این دو تیم در جام جهانی تنها نبرد دو قدرت فوتبالی نیست، بلکه رویارویی دو روایت متفاوت از ملیت، تاریخ و فرهنگ نیز به شمار می‌رود.