تصویری...توالت‌های عمومی بدون حریم خصوصی در روم باستان

داشتن یک توالت اختصاصی در روم باستان مخصوص طبقه اشراف و ثروتمندان بود و بخش اعظم مردم ناچار بودند برای قضای حاجت به توالت‌های عمومی مراجعه کنند. مراجعه بخش زیادی از مردم به توالت‌های عمومی، به مرور زمان به این اماکن جایگاهی اجتماعی ویژه‌ای بخشیده و آنها را به محلی برای دیدار و گفتگو مبدل کرد.

در قرن دوم میلادی، استفاده از کانال‌های آب و فاضلاب عمومی برای همگان میسر نبود و تنها اشراف و ثروتمندان اجازه داشتند در خانه‌های خود توالت داشته و آن را به کانال‌های فاضلاب شهر متصل کنند. فقرا و حتی طبقه متوسط باید به دستشویی‌های عمومی می‌رفتند که هیچ حریم خصوصی در آنجا نداشتند.

ممکن نبودن استفاده از فاضلاب شهری مردم روم آن زمان را ناچار به انتخاب یکی از دو گزینه رفتن به دستشویی عمومی و قضای حاجت درون ظرف‌هایی که در خانه داشتند، کرده بود. به دلیل آنکه وضعیت بهداشتی توالت‌های عمومی اندکی بهتر از قضای حاجت در خانه بود، همه مردم به استفاده از این توالت‌ها روی آوردند.

دستشویی‌های روم باستان ردیف‌های سنگ‌هایی بزرگی بودند که هر چند متر سوراخی در آنها تعبیه شده بود. برای شستشوی بعد از توالت نیز رومی‌ها یک تکه اسفنج را به چوبی بسته و آن را درون حوضی آبی که در نزدیکی آنها قرار داشت فرو کرده و بدن خود را با آن تمیز می‌کردند.

افراد در این توالت‌ها هیچ حریم خصوصی نداشتند و هر فرد در کنار افراد دیگری که برای قضای حاجت به آنجا آمده بودند، می‌نشست و قضای حاجت می‌کرد. برخی از این دستشویی‌ها گنجایش پذیرش 100 زن و مرد، از همه رده‌های سنی را به طور همزمان داشتند.

به مرور زمان، نبود حریم خصوصی برای افراد، توالت‌های را به مکانی اجتماعی، به مانند کافه‌های امروزین، برای گفتگو درباره موضوعات مختلف مبدل کرد. برخی از اشراف و ثروتمندان آن زمان برای ارتباط با مردم فرودست و آشنا شدن با نظرات و اندیشه‌های آنان به این توالت‌ها مراجعه کرده و با مردم عادی به گفتگو می‌نشستند. دولت‌ها نیز با ارسال جاسوسان خود به توالت‌های عمومی، درباره افراد مختلف اطلاعات گردآوری می‌کردند.