فوری

پخش زنده
  • صفحه اصلى
  • ايران
  • شاهزاده سعود الفیصل و پادشاهی دیپلماسی

    علیرغم کثرت و شدت بحران ها، قدرت پادشاهی عربی سعودی همواره در دیپلماسی آن نهتفه است. حتی هنگامی که شرایط سخت می شود، ترفندها ناتوان می گردد و آتش جنگ زبانه می کشد، باز هم دیپلماسی نقشی تعیین کننده در حمایت از کشور در راستای روابطش با کشورهای دیگر و سازمان های بین المللی ایفا می کند.

    معمولا سیاست خارجی کشورها را دو شخص مدیریت می کنند، رئیس جمهور و وزیر خارجه، پادشاهی سعودی از این قاعده مستثنا نیست، زیرا پادشاه و وزیر امور خارجه در اینجا نیز این ماموریت را مشترکا بر عهده دارند. ماموریتی که برخورداری از مهارت هوشیارانه و دانش حکیمانه را ضروری می نماید. ما شاهد وجود این دو خصلت در شاهزاده فقید، سعود الفیصل وزیر خارجه سعودی بودیم. بدون شک وی یکی از عالم ترین، منطقی ترین و موفق ترین دیپلمات هایی بود که از روابط گستره ای برخوردار بود. به همین دلیل پادشاهی سعودی در طول دهه های گذشته توانست معظم بحران های بغرنج منطقه را به لطف استفاده از توان گفتگو و مانور، پشت سر گذاشته، با تکیه بر فعالیت های دیپلماتیک، نبردهای خود را مدیریت کند.

    در رابطه با کشور همسایه یمن که برای پادشاهی سعودی خط قرمز به شمار می رود، پس از تسلط متحدان و پیروان ایران بر آن، چاره ای جز رویارویی با آنها باقی نماند، با این همه دیپلماسی خارجی، تلاش فراوانی را بکار برد تا جایی که شورای امنیت، عملیات نظامی را مشروعیت بخشیده، رهبران شورشیان را مجرم دانسته، اسلحه رسانی به آنان را تحریم کرد. این دیپلماسی موفق شد نظر کشورها را جلب نموده، آرای آنها را در تایید پادشاهی سعودی به دست آورده، دولت ها را به ارسال نیرو برای شرکت در جنگ تشویق کرده، برخی دیگر ناوگان خود را برای محاصره بنادر یمن در مقابل کشتی های ایرانی ارسال داشته، حکومت هایی همکاری اطلاعاتی کرده و بعضی کشورها نیز نقش میانجیگری مثبت را در پیش گرفتند.

    مدیریت روابط میان کشورها همچون بازی شطرنج نیازمند بکارگیری همزمان هوشیاری و بردباری است. بدون شک شاهزاده سعود الفیصل شخصیتی باهوش، منطقی و بسیار بردبار بود. وی بواسطه انباشت تجربه، در رکاب چهار پادشاه خدمت کرده و بدین سان نه تنها مورد اطمینان رهبران خود، بلکه از اطمینان حریفان نیز برخوردار بود.

    بر کسی پوشیده نیست که خاورمیانه، منطقه ای است که اختلافات کهنه، شک و تردیدها، رقابت های شخصی و روابط بی ثبات در آن لانه کرده است. فراتر از همه باید به مناقشه های اکثرا غیر منطقی و غیر ضروری در این منطقه اشاره کرد. در چنین فضایی که همواره بحرانی است، دیپلماسی ابزاری برای رسیدن به ساحل امنیت و حمایت از منافع عالیه است. از لحاظ تاریخی نام شاهزاده فقید با تلاش ها برای پایان دادن جنگ داخلی لبنان، بحران ها سیاسی و نفت در دهه هشتاد، جنگ عراق و ایران، اشغال کویت، اختلافات خلیجی، بحران های جاری با ایران، ظهور تروریسم، جنگ در افغانستان و عراق و نیز فجایع بهار عربی مقرون بود.

    حدود هفت سال پیش در هتل «رویال منصور» شهر دارالبیضا در مراکش به منظور اطلاع از تحولات سیاسی با شاهزاده سعود الفصیل در اتاقش ملاقات کردم. متوجه شدم که قرص های زیادی از جمله قرص های مسکنی را که پزشکان تجویز کرده بودند مصرف می کرد، بی آنکه از وی سؤالی در این باره کرده باشم، برایم توضیح داد که این وعده غذای روزانه اوست. وی با درد طاقت فرسایی دست و پنجه نرم می کرد. شاهزاده سعود –خداوند با رحمت واسع خود او را بیامرزد- سال ها قرص های مسکن مصرف می کرد، بارها وارد اتاق عمل جراحی شد، با این همه هیچگاه حواس و یا نشاط خود را از دست نداد، وی گنج پر ارزش ملی بود.

    ** مقالات منتشر شده تنها نظر نویسندگان آنها را منعکس می‌کند.

    تبلیغات

    برگزیده های کاربران