.
.
.

مردم امروز و حکومت وحشت

علی اصغر رمضانپور

منتشر شده در: آخرین به روزرسانی:

ادامه حکومت وحشت بر مردم امروز پایدار نیست. می‌توان روزنامه‌ای مانند «مردم امروز» یا «روزان» یا هر نشریه دیگر را بست. می‌توان با هیاهو و ضرب و شتم، نماینده‌ای مانند علی مطهری را از تریبون مجلس پایین کشید. می‌توان علیه موسوی و کروبی و رهنورد و خاتمی سفارش کشیدن کاریکاتور داد. می‌توان دوباره بساط اعدام را به راه انداخت و ترس را به خیابان‌ها برد اما هیچ یک از این راه‌ها نمی‌تواند به پایدار ماندن حکومت وحشت برای همیشه کمک کند. می‌توان مردم را با ترساندن، به سکوت و دست برداشتن از اعتراض وادار ساخت اما نمی‌توان با ایجاد وحشت آنان را قانع کرد.

دلیلِ بستن روزنامه‌ای مانند مردم امروز از سوی قوه قضاییه جمهوری اسلامی، همراهی با آنچه «توهین به پیامبر اسلام» نامیده شده، در نشریه شارلی ابدو اعلام شده است. اما این استدلالی بی‌اساس است. شعار «من شارلی هستم» نه به معنای تایید کاریکاتورهای منتشر شده در این نشریه فرانسوی که به معنای نفی رفتار خشونت بار و وحشت آفرینِ کسانی است که به این روزنامه حمله کردند و گروهی انسان را به شیوه‌ای بی‌رحمانه کشتند.‌‌ همان طور که نشریه یالثارات (ارگان انصار حزب الله) که با کمک بسیج و سپاه پاسداران منتشر می‌شود حق دارد از حمله به شارلی ابدو دفاع کند و به مردم بابت این کشتار تبریک بگوید، مردم امروز و هر روزنامه دیگری نیز حق دارد نظر کسانی را بازتاب دهند که این حمله را محکوم می‌کنند و حمله به روزنامه نگاران و حمله به آزادی بیان را تهاجمی به خود و به حق خود می‌دانند.

روشن است که در تی‌تر روزنامه‌ای مانند مردم امروز نشانی از حمایت از توهین به پیامبر اسلام نیست، اما بیش از همه کسانی این را می‌دانند که روزنامه را بسته‌اند. آن‌ها در واقع روزنامه را به این دلیل بسته‌اند که از مخالفت عمومی با تروریست‌هایی خبر داده است که این جنایت را انجام داده‌اند. در عمل، گردانندگان نشریاتی مانند یالثارات، مردم امروز را بسته‌اند. کسانی که با تروریست‌ها احساس همدلی و همراهی می‌کنند. کسانی که اختیار برنامه بیست و سی را در صدا و سیما برای حمله به روزنامه در اختیار دارند و تهدید می‌کنند که اگر مقام‌های دولتی با مردم امروز برخورد نکنند مردم برخورد خواهند کرد که به معنای تهدید به حمله توسط گروه‌های فشار است. آن هم در حالی که مقام‌های رسمی دولت و حتی احمد خاتمی، امام جمعه تهران، عمل تروریست‌ها را محکوم کرده‌اند.

بستن روزنامه مردم امروز این احتمال را مطرح می‌کند که به رغم اعلام نظر رسمی رییس قوه قضاییه، جناح‌های وابسته به تندور‌ها که در این قوه بانفوذ هستند و این حمله را حتی رسما محکوم نکرده‌اند، در پشت پرده، با این حمله موافق باشند. جمع آوری نامه علیه مردم امروز در مجلس توسط حمید رسایی، چهره حامی انصار حزب الله، موید این احتمال است. به تعبیر دیگر کسانی که روزنامه مردم امروز را می‌بندند خواهان تداوم سیاست استفاده از وحشت برای جلوگیری از ابراز نظر آزادانه مردم هستند.‌‌ همان سیاستی که در پایین کشیدن علی مطهری از تریبون مجلس بازتاب می‌یابد؛ سیاستی که می‌گوید اگر دهانتان را نبندید آن را به زور خواهیم بست.

شاید صادقانه‌ترین اظهار نظر در میان تندرو‌ها‌‌ همان نوشته هفته نامه یالثارات باشد که حمله به روزنامه شارلی ابدو و کشتن روزنامه نگاران و مامور پلیس مسلمان محافظ آنان را «پدیده‌ای مبارک» توصیف و از حسن روحانی رییس جمهوری به دلیل محکوم کردن این حمله تروریستی انتقاد کرده است. با توجه به این دیدگاه است که می‌توان دانست چرا محمد مهدی زاهدی، وزیر علوم دولت احمدی‌نژاد و رییس کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس، به جای محکوم کردن تروریست‌ها، روزنامه شارلی ابدو را محکوم کرده است. آقای زاهدی حتی خواهان توقف مذاکرات بر سر برنامه اتمی به دلیل ماجرای انتشار کاریکاتور‌ها شده است و حمله بی‌رحمانه و کشته شدن ۱۲ انسان را دارای اهمیتی در حد محکومیت ظاهری نمی‌بیند. این موضع، قابل فهم‌تر از موضع علی اکبر ولایتی، مشاور رهبر جمهوری اسلامی، است که در کنار محکوم کردن روزنامه فرانسوی، «کارگردانی» این ماجرا را بر عهده غربی‌ها می‌داند. این موضع دو پهلو، این تناقض را مطرح می‌کند که نکند پدیده مبارک مورد نظر انصار حزب الله توسط خود غربی‌ها انجام شده باشد.

با و جود محکوم کردن تروریست‌ها توسط دولت و امام جمعه تهران در نخستین ساعات انتشار خبر، که واکنشی بود به وحشیانه بودن این حملات که در رسانه‌ها بازتاب یافته بود، در روزهای بعد لحن سخنان تندرو‌ها که در رسانه‌های ایران بازتاب یافت، بیشتر در محکومیت کاریکاتوریست‌ها بود تا تروریست‌ها. این رفتار در کنار بی‌توجهی به این حادثه در سخنان آقای خامنه‌ای در صبح‌‌ همان روز حادثه، قرائنی برای این فرضیه است که تندروهای حاکم بر قوه قضاییه ایران و مجلس و سپاه و بسیج اعتقادی به محکومیت تروریست‌ها ندارند و به همین دلیل انعکاس اخبار مربوط به محکومیت تروریست‌ها با شعار «من شارلی هستم» را بر نمی‌تابند.

موضع تندرو‌ها در پرهیز از محکوم کردن تروریست‌ها افزون بر دلیل داخلی، دلیل خارجی نیز دارد. از دید این افراد نباید اخبار این حادثه در رسانه‌های داخل کشور به گونه‌ای باشد که احساس محکوم کردن تروریست‌ها را ایجاد کند، مبادا طیفی از هواداران بنیادگرایی اسلامی در کشورهای اسلامی که از حمله به شارلی ابدو خوشحالند و مخاطب تبلیغات جهانی تندرو‌ها هستند، از این موضع گیری ناراحت شوند. سخنان آقای زاهدی به خوبی بیانگر این حساسیت است. حساسیتی که به نظر او رسانه‌ها باید به آن توجه کنند: «چشمان امت اسلامی به نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران دوخته شده است بر همین اساس پیام‌هایی که از کشور ما، به ویژه در زمینه مبارزه با استکبار جهانی وتوطئه‌های ایادی آن از جمله رسانه‌های غربی و نشریه فرانسوی شارلی برای مسلمانان مخابره می‌شود، بسیار دارای اهمیت است.» به این ترتیب روزنامه مردم امروز شاید قربانی خواست تندرو‌ها برای دادن پیامی در حمایت ازتروریست‌ها به حامیان این اقدام تروریستی در میان بخش‌هایی از بنیادگرایان مسلمان شده باشد؛ خواستی که تلاشی برای حمایت از حکومت وحشت، نه فقط در ایران که در سطح بین المللی تلقی می‌شود.

در شرایطی که حکومت وحشت خود را به زور تحمیل می‌کند، وظیفه روزنامه نگاران این است که بر آزادی بیان تاکید کنند و مخالفت مردم جهان با سانسور و وحشت آفرینی را بازتاب دهند. کاری که روزنامه مردم امروز به ساده‌ترین و کم حساسیت‌ترین شکل و در چارچوب یک مسوولیت حرفه‌ای انجام داده است. کاری که حتی بر اساس تفسیر بسته‌ای که از قانون در ایران اعمال می‌شود خلاف عرف و قانون نیست.

گروهی که از روزنامه مردم امروز به دلیل بازتاب دادن این تحولات به شکل موثر (در قالب تی‌تر صفحه اول) انتقاد می‌کنند گویی از یاد برده‌اند که فرق نمی‌کند که سانسورگر روزنامه شما را ببندد یا اینکه شما در درون خود و از ترس سانسورگر از اراده او تبعیت کنید. بخشی از اعتبار روزنامه نگاری و روزنامه نگاران ایران به این بوده است که نخواسته‌اند از ترس بسته شدن، اراده سانسور را به درون دل خوش راه دهند و چنان رفتار کنند که حکومت وحشت انتظار دارد. اگر با این توقیف‌ها می‌شد دهان مردم را بست و جامعه ایران را از اندیشیدن بازداشت چنین نبود که هر روز در ایران روزنامه‌ای توقیف شود و روزنامه نگاری محکوم شود یا سایتی بسته شود. توقیف هر روزنامه‌ای را باید محکوم کرد‌‌ همان طور که اراده مستقل و آزاد روزنامه نگاران محکوم کننده اراده حکومت وحشت است.

منبع: روزآنلاین

رفع مسئولیت: مقالات منتشر شده، تنها نظر نویسندگان خود را منعکس می‌کنند.