فوری

پخش زنده
  • صفحه اصلى
  • ايران
  • کدام عرب‌ها برای عضویت دایم در شورای امنیت؟

    با آغاز قرن جدید، عرب‌ها به طور مکرر خواسته‌ای به شورای امنیت ارائه می‌دهند: «کرسی دائم می‌خواهیم»، درخواستی که برپایه وعده‌های سازمان ملل متحد برای اصلاح ساختار خود مطرح می‌شود. بنا بر اذعان مسئولان بلندپایه سازمان ملل، این سازمان پیر شده و زمان از آن جلو زده است. همچنین از هنگام سقوط اردوگاه‌ها، شرایط و دلایلی که باعث برپایی آن شد، تغییر کرده است.

    منصور العتیبی نماینده دائم کویت در سازمان ملل متحد که هم اکنون در شورای امنیت نیز حضور دارد، این آرزوی عرب‌ها را بازگو کرده است. او به همگان یادآور شده که مجموعه عربی در سازمان ملل متحد در سال ۱۹۴۵ تنها شامل پنج کشور بود، اما امروز بیست و دو کشور در این مجموعه عضویت دارند. حقیقت این است که ما عرب‌ها مستحق بیش از یک کرسی هستیم، نه به خاطر شمار زیادمان، بلکه به دلیل کثرت مشکلات و بحران‌هایمان. حال به چه خواست ما باشد یا علیرغم آن، ما به مشغولیت فزاینده سازمان‌های بین المللی تبدیل شده‌ایم؛ از شورای امنیت گرفته تا مجمع عمومی سازمان ملل، کمیساریای عالی امور پناهندگان، دادگاه بین المللی جنایت‌های جنگی، دیده‌بان حقوق بشر و همچنین فائو، یونسکو و سازمان بهداشت جهانی. از این رو ‌ای کاش اکنون بتوانم پاسخ آقای عتیبی به پرسشی که مطرح می کنم را بشنوم: به فرض اینکه سازمان ملل متحد تصمیم بگیرد کرسی دائم در شورای امنیت را به ما هدیه کند، نزاع عربی بر سر این کرسی چگونه حل خواهد شد؟ این کرسی از آن سوریه خواهد بود یا سعودی؟ قطر یا مصر؟ الجزایر یا مغرب؟ این کرسی جایگاهی بسیار مهم و حساس است. باور داشته باش که تجربه سعودی در رد پذیرش کرسی علی البدل شورای امنیت سازمان ملل متحد با وجود تشریفاتی و موقت بودنش، تکرار نخواهد شد. آنچه که چند هفته پیش در کویت روی داد را یادآوری می‌کنم، هنگامی که اختلاف بر سر کرسی سوریه در نشست سران عرب پیش آمد. با وجود اینکه اتحادیه عرب پیش از آن بر سر این مساله به نتیجه رسیده بود و بشار اسد را به خاطر کشتن ربع میلیون از شهروندانش و آواره کردن پنج میلیون تن دیگر، از کرسی محروم کرده بود، اما اتحادیه عرب سوری‌ها را بدون نمایندگی‌‌ رها کرد، با وجود اینکه آن‌ها صاحبان اصلی بحران هستند. علت هم آن است که الجزایر و مجموعه‌اش از یک سو و سعودی و مجموعه‌اش از سوی دیگر، بر سر اینکه چه کسی حق نمایندگی مردم سوریه را دارد، با یکدگیر نزاع کردند. چه آبروریزی بزرگی، الجزایری‌ها در محروم کردن سوری‌ها موفق شدند و کرسی سوریه، خالی ماند! اختلاف‌ها تنها میان دولت‌ها نیست، بلکه گاهی در درون یک دولت است. وزیر امور خارجه لبنان مواضعی بر خلاف مواضع دولت خود و همراه با خواسته‌های حزب الله اتخاذ کرد! خلاصه اینکه، مجموعه عربی در سازمان ملل متحد بر سر چیزی توافق نخواهد کرد؟

    حتی در مساله فلسطین، نمایندگان عرب بنا بر مواضع دولت‌هایشان، به دو اردوگاه تقسیم شده اند. با این وجود به سازمان ملل متحد نمی‌گویم: درخواست آقای عتیبی را نادیده بگیر. بلکه باید پیش از سازمان ملل متحد، خودمان را اصلاح کنیم. ما می‌دانیم که کرسی‌ها جز به قدرت‌های بزرگ، داده نمی‌شود. با افزایش خواسته‌های قاره‌ای و منطقه‌ای هم، پروژه اصلاح شکست خورده است.

    دوم اینکه، شورای امنیت ثابت کرد، همچون سالن سینمایی با پانزده کرسی برای تماشاچیان است. و این تنها اتاقی است که برای دادن مشروعیت به تصمیم‌های از پیش اتخاذ شده قدرت‌های بزرگ در نظر گرفته شده است. به طور مثال، چنانچه ایالات متحده واقعا می‌خواست مجوز شورای امنیت برای سرنگونی نظام اسد را به دست آورد، هرگز برای تحقق این خواسته ناکام نمی ماند زیرا راه‌های بسیاری برای این رسیدن به این هدف پیش روی خود داشت. یکی از این راه ها پشتیبانی قوی از مخالفان مسلح سوری است، چنین اقدامی کافی بود تا روس ها را به پذیرفتن قطعنامه شورای امنیت برای انتقال مسالمت آمیز قدرت وا دارد. مهم‌تر از همه، چنانچه عرب‌ها یک مجموعه همگن بودند، حضورشان در سازمان ملل متحد به گونه‌ای دیگر بود و رای مثبت یا منفی آنها برای پذیرش و یا رد مسایل مطرح شده، اعتباری بین المللی بیش از کرسی آرزو‌ها می‌یافت.

    منبع: روزنامه فرامنطقه ای الشرق الاوسط

    ترجمه: العربیه.نت، فارسی

    ** مقالات منتشر شده تنها نظر نویسندگان آنها را منعکس می‌کند.

    تبلیغات

    برگزیده های کاربران