مصادره منافع ملی ایران توسط سپاه پاسداران

د.بهروز بهبودی
د.بهروز بهبودی
منتشر شده در: آخرین به روزرسانی:
فعال‌سازی حالت خواندن
100% Font Size
11 دقيقه (Reading time)

جمع شدن توان اقتصادی و نفوذ سیاسی در دست هر سازمان و نهادی را می توان به عنوان بزرگترین تهدید برای ساختار سیاسی ـ اقتصادی ـ اجتماعی هر کشوری به حساب آورد، در حالیکه در ایران ، این تجمیع قدرت در دست کسانی است که با تکیه بر سلاح های خود و تقلید از روش حکومتی روحانیون ، خود را پاسخگوی مردم نمی دانند...

سپاه پاسداران انقلاب اسلامی که در سال 1358 به دستور رهبر انقلاب اسلامی ، به منظور پاسداری از انقلاب نو پای مردمی در برابر نیروهای ضد انقلاب تشکیل شده بود ، با تسلط روحانیون بنیادگرا بر جریان آن انقلاب و به یومن آغاز جنگ با عراق ، به نیروی نظامی ای مورد اعتماد و قدرتمند در ساختار جمهوری اسلامی تبدیل شد. نیرویی که اگر چه بر اساس قوانین همین نظام اسلامی از دخالت در سیاست نهی شده است، اما از آغاز تشکیلش ، به عنوان سازمانی ایدئولوژیک در خدمت اهداف سیاسی سران جمهوری اسلامی قرار گرفت و هر روز نقش این نیروی نظامی در مسایل سیاسی و سپس اقتصادی کشور پر رنگ تر گردید ، به نحوی که اکنون به عنوان رقیبی قدرتمند در کنار روحانیت ، در تصمیم گیری های کلان کشور دخالت دارد.

حضور سپاه در سیاست ایران ، از همان روزهای نخست تاسیس ، با سرکوب نیروهایی که با ایدئولوژی هولناک ولایت فقیه خمینی ، مخالف بودند آغاز شد و رفته رفته این حضور بیشتر گردید. با تشکیل شاخه برون مرزی این نیروها، به نام « نیروی قدس »، که بازوی اجرایی و تروریستی نظام در خارج از کشور به حساب می آید، توان اجرایی آن و نقش نظامیان در صحنه سیاست پر رنگ تر گردید، خصوصا که با رهبری خامنه ای ، وی که از اقبال عمومی و همچنین جایگاه مناسب در میان روحانیون برای رهبری برخوردار نبود ، با تکیه بر این نیروهای نظامی و میدان دادن به آنها تلاش کرد تا جایگاه خود را به عنوان ولی «مطلقه» فقیه به سایر رقبا و جناح های داخلی نشان دهد و آنان را وادار به فرمانبرداری نماید.

دخالت سپاه در مسایل سیاسی در دوره اصلاحات و با نامه تهدید آمیز 24 تن از فرمانده سپاه به رییس جمهور وقت ، کاملا از پرده بیرون افتاد تا اینکه در انتخابات 1384 رسما این نیروی نظامی به عنوان مدافع یکی از کاندیداها به جریان انتخابات وارد شد و نتیجه آن را با دستبردن در آرای مردم به نفع گزینه مورد نظرش ، تغییر داد و در ادامه ایفای نقش خود در صحنه سیاست ایران تا آنجا پیش رفت که در جریان اعتراضات مردمی سال 1388 به عنوان حامی جریانی خاص در نظام به روی مردم آتش گشود و به سرکوب خونین معترضین و فعالان کشور پرداخت و با کنترل روند بازجویی ، دادگاه و مجازات متهمان ، قوه «مستقل» قضاییه را به حیات خلوت خود تبدیل نمود.

اهمیت نقش سیاسی این نیروها را زمانی بیشتر درک می کنیم که رهبر جمهوری اسلامی پیش از آغاز مذاکرات با آمریکا و غرب ، لازم می بیند که فرماندهان سپاه را در این زمینه توجیه نماید و با بیان تغییر سیاست خارجی نظامی از مقاومت به نرمش ، آنان را در این مرحله ، از دخالت در سیاست نهی می نماید.

اما نفوذ سپاه در ارکان کشور به همین جا ختم نمی شود ، بلکه آنچه که نقش سپاه را به عنوان نیروی بازدارنده توسعه کشور پر رنگ تر می نماید ، انحصاری است که در اقتصاد ایران برای خود بوجود آورده است و در این زمینه نیز توانسته است با تکیه بر اسلحه سایر رقبای خصوصی و دولتی را از میدان خارج نماید.

حضور اقتصادی سپاه بیشتر نتیجه آسیب هایی است که جنگ و انقلاب بر بخش خصوصی کشور وارد کرده بود. به نحوی که در آغاز سیاست سازندگی در دوران پس از جنگ ، سپاه برای پر کردن جای خالی بخش خصوصی کارآمدی که با پایان جنگ ، سرمایه چندانی نداشت و نیز برای استفاده از امکانات فراوانی که به دلیل شرکت سپاه در جنگ، در بخش های مختلف آن از جمله قرارگاه خاتم الانبیا جمع شده بود ، به عرصه اقتصاد قدم نهاد و رفته رفته به مافیای قدرتمند این عرصه تبدیل شد.

اکنون سپاه به عنوان بزرگترین پیمانکار پروژه های دولتی راه تنفس را بر بخش خصوصی بسته است. سپاه به عنوان بزرگترین واسطه میان دولت و بخش خصوصی ، پروژه های دولتی را با عبور نامریی از مراحل قانونی و ترک تشریفات قانونی لازم برای این مناقصه ها، گرفته و سپس با قطعه قطعه کردن این پروژه ها ، آنها را به بخش خصوصی ای که به نوعی سهامدار برخی از این شرکت ها نیز هست با قیمت بیشتر واگذار کرده و از این راه سودهای فراوانی را نصیب خود می نماید. به این ترتیب سپاه به یک هلدینگ اقتصادی تبدیل شده است.

فعالیت های اقتصادی سپاه که همواره با تکیه بر توان نظامی اش به دست آمده و نه توان اجرایی و تخصصی اش در این زمینه ها ، از انجام پروژه های بزرگ عمرانی نظیر سد سازی ، جاده سازی تا حضور در عرصه بانکداری و داروسازی و حتی صنعت توریسم را شامل شده است. این نقش با اجرای نادرست اصل 44 قانون اساسی ، مبنی بر خصوصی سازی شرکت های دولتی ، بسیار بیشتر شده به نحوی که در بزرگترین واگذاری تاریخ کشور ، شرکت مخابرات ایران ، با حذف یک شرکت خصوصی از جریان رقابت ها به سپاه پاسداران واگذار شد و سرانجام با تکیه زدن قاسم سلیمانی بر صندلی وزیر نفت ، سپاه عملا تنها پیمانکار پروژه های عظیم نفت و گاز همچون پارس جنوبی شد که پس از گذشت چندین سال و صرف هزینه ای 4 برابر مبلغ پیشنهادی شرکت های خارجی برای انجام کار ، هنوز این طرح نیمه کاره مانده است.

از سوی دیگر در عرصه قاچاق کالا به کشور نیز ، سپاه به دلیل اشراف اطلاعاتی و همان توان نظامی توانسته است با در اختیار گرفتن اسکله های متعدد غیر مجاز و مجاری غیر قانونی دیگر ، یکه تاز قاچاق کالا به کشور گردد ، تا آنجا که احمدی نژاد در سخنانی آنان را «برادران قاچاقچی» خواند و روحانی نیز با سخنانی که بیشتر جنبه ارشادی داشت ، خطاب به فرماندهان سپاه ، مبارزه با قاچاق کالا را بدون همکاری این نیروها غیر ممکن دانست. به این سیاهه فعالیت های اقتصادی، باید مشارکت و همکاری سپاه با باندهای بین المللی مواد مخدر را نیز افزود.

جمع شدن چنین توان اقتصادی و نفوذ سیاسی در دست هر سازمان و نهادی را می توان به عنوان بزرگترین تهدید برای ساختار سیاسی ـ اقتصادی ـ اجتماعی هر کشوری به حساب آورد، در حالیکه در ایران ، این تجمیع قدرت در دست کسانی است که با تکیه بر سلاح های خود و تقلید از روش حکومتی روحانیون ، خود را پاسخگوی مردم نمی دانند و از تلاش برای کنار زدن سایر رقبا، به هر وسیله ممکن و با هر هزینه ای، لحظه ای تردید نخواهند کرد. نتیجه این قدرت گیری سپاه در عرصه سیاست و اقتصاد را در وضعیت کنونی کشور شاهد هستیم.

در پی رجزخوانی های بین المللی این سرداران بی خرد و حمایت های رهبر از آن سیاست ها، سایه شوم جنگ به دنبال تحریم های فلج کننده روز به روز به کشور نزدیک تر می شد. ازسوی دیگر منافع اقتصادی ای که در پی این تحریم ها و فشارهای نابوده کننده آنها بر مردم ایران ، نصیب سپاهیان کرده و می کنند، آنان را بر آن داشته است تا با هرگونه سیاست تنش زدایی با غرب به مخالفت برخیزند و با استفاده از هر فرصتی به تهدید های خود ادامه داده و سودای شکست مذاکرات را در سر بپرورند. چرا که علاوه بر منافع اقتصادی ، آنچه سبب می شود تا نظامیان در هر کجای دنیا قدرت بیشتری در اداره امور به دست گیرند، وجود شرایط جنگی یا چیزی شبیه به آن است، وگرنه در زمانه صلح و آرامش ، نظامیان باید به گوشه پادگان ها بازگشته و از دنیای سیاست کناره بگیرند. همین مساله باعث شد تا سپاه بیش از همیشه به دنبال ماجراجویی های مختلفی در کشور و منطقه بیفتد. مساله اتمی ایران که تا پیش از دولت احمدی نزاد به سمت حل منطقی پیش می رفت، با دخالت و هدایت سپاهیان، کشور را به نقطه ای رساند که بازگشت به نقطه ای که مذاکرات در هشت سال پیش جریان داشت، اگر کار غیر ممکنی نباشد ، کاری است بس دشوار و در کنار این مساله باید هزینه هایی که در این ۸ ساله بر کشور تحمیل شده است را نیز در نظر داشت و در منطقه نیز با ایجاد زمینه لازم برای دخالت نیروهای سلفی و جهادی در سوریه و همچنین نفوذ مخرب در عراق و لبنان ، منطقه را به عرصه جنگ مذهبی میان شیعه و سنی تبدیل نماید و ایران را به کشوری منفور در نگاه مردم این سرزمین ها تبدیل نماید.

اگر برای کنترل این فرماندهان سپاه تعلل بیشتری به خرج داده شود ، علاوه بر همه هزینه هایی که بر کشور تحمیل خواهد شد و از میان رفتن منافع ملی ، دیری نخواهد گذشت که روحانیت سنتی و آنان که خود را برای اداره حکومت، برتر از فرماندهان نظامی می دانند، به دست همین نیروهای جاه طلب و تشنه قدرقدرتی ، بلیعده خواهند شد و کشور از استبداد نعلین به دیکتاتوری چکمه پوشان خواهد غلطید. امری که مسلما رسیدن به دموکراسی و رعایت حقوق شهروندی را به تاخیر بیشتری خواهند انداخت. چاره کار را همانطور که بارها گفته ام در حضور بیش از پیش و طلب کارانه مردم در صحنه اجتماع می دانم . رسانه های داخل با همه محدودیت ها و مشکلاتی که وجود دارد باید بیش از گذشته از خود گذشتگی کرده و با رصد دقیق رفتار حکومت و خصوصا دولت ، لحظه ای از نقد آنان دست نکشند و با یادآوری شعارهای دولت در جهت استیفای حقوق ملت ، با آگاه کردن مردم ، حکومت را وادار به پذیرش خواسته های ملت نمایند. در این میانه بار اصلی در غیاب احزاب بر عهده رسانه ها ، جنبش های دانشجویی و نیز سازمان های مردم نهاد است تا با گسترش آگاهی و با تاکید بر خطرهای ناشی حضور نظامیان در عرصه سیاست آنان را وادارند تا با کناره گیری از سیاست ، بیش از این منافع ملی کشور را هزینه ماجراجویی های بی حاصل و کودکانه خود ننمایند.

دکتر بهروز بهبودی
بنیانگذار مرکز دموکراسی برای ایران

ونكوور - دوشنبه ۲۹ مهرماه ۱۳۹۲

رفع مسئولیت: مقالات منتشر شده، تنها نظر نویسندگان خود را منعکس می‌کنند.
بیشترین بازدید موضوعات مهم

بیشترین بازدید

  • فعال‌سازی حالت خواندن
    100% Font Size