حل بسیاری از مشکلات فضانوردان با فضاپیمای چرخان

تحقیقات نشان داده که برای هر یک ماه ماندن در فضا، تراکم استخوان‌های یک فضانورد یک درصد گاهش می‌یابد

منتشر شده در: آخرین به روزرسانی:
فعال‌سازی حالت خواندن
100% Font Size
2 دقيقه (Reading time)

سفینه‌هایی که در مدار زمین حرکت می‌کنند، در حال سقوط آزاد دائم هستند، و سرنشینان آنها نیز در وضعیت سقوط آزاد همیشگی قرار دارند. زندگی بلندمدت تحت چنین شرایطی منجر به تخریب ساختار عضلات انسان می‌شود.

روش‌های بسیاری برای محدود کردن تأثیرات ریزجاذبه بر سلامت فضانوردان وجود دارد. تردمیل‌های دارای تسمه برای پایین کشیدن فضانوردان در حال تمرین تنها یکی از راه‌هایی هستند که برای نگه داشتن استخوان‌ها و ماهیچه‌ها در شرایط ایده‌آل مورد استفاده قرار می‌گیرند.

اگر چنین تمرین‌هایی وجود نداشته باشد، تراکم استخوان‌ها و عضلات فضانوردان در مدار کاهش می‌یابد. تحقیقات نشان داده که برای هر یک ماه ماندن در فضا، تراکم استخوان‌های یک فضانورد یک درصد گاهش می‌یابد. عضلات نیز به همین ترتیب از بین می‌روند، و این باعث می‌شود که فضانورد پس از بازگشت به زمین و قرار گرفتن تحت گرانش طبیعی دچار مشکل شود.

بر اساس یک مطالعه جدید، به منظور کاهش بسیاری از مشکلات حضور بلندمدت فضانوردان در مدار زمین، می‌توان سفینه‌ها را طوری طراحی کرد تا مدام دور خود بچرخند، که باعث ایجاد گرانش مصنوعی بر روی سطح داخلی سفینه می‌شود. یک فضاپیمای به شکل دونات با شعاع 25 متر برای تولید یک واحد گرانش باید شش بار در دقیقه بچرخد. فضاپیمای بزرگتر می‌تواند با سرعت کندتر بچرخد.

وجود چنین سفینه‌ای تقریباً تمام جنبه‌های زندگی در فضا را ایمن‌تر می‌کند. بهبود سلامت و رفاه خدمه، بهبود ایمنی، کاهش هزینه، و ساده‌سازی عملیات پرواز متعدد از آن جمله‌اند. در محیط چنین سفینه‌ای مایعات عادی رفتار می‌کنند، شعله‌ آتش نیز به روشی آشناتر عمل می‌کند، و توالت‌ها هم می‌توانند طراحی عادی‌تر شبیه روی زمین داشته باشند.

به گفته دانشمندان، چنین سفینه‌ای نه تنها برای فضانوردانی که به طور بلندمدت در مدار زمین زندگی می‌کنند مفید خواهد بود، بلکه برای مأموریت‌های طولانی‌تر به مریخ و دیگر سیارات نیز مثمر ثمر است.

بیشترین بازدید موضوعات مهم

بیشترین بازدید