باز شدن موفقیت‌آمیز بادبان خورشیدی پیشرفته «ناسا» در فضا

بادبان طوری تنظیم می‌شود تا فوتون‌ها یا ذرات نور با آن برخورد کنند و از آن فاصله بگیرند، و نیروی این برخورد فضاپیما را به جلو هل می‌دهد

منتشر شده در: آخرین به روزرسانی:
فعال‌سازی حالت خواندن
100% Font Size
2 دقيقه (Reading time)

بادبان خورشیدی وسیله‌ای شگفت‌انگیز برای تسهیل سفرهای فضایی است. در قیاس با کشتی‌های بادبانی اعصار پیشین، دانشمندان وسیله‌ای طراحی کرده‌اند که با استفاده از نیروی رانشی نور خورشید، سفینه را به جلو می‌راند.

کمپانی «راکت‌لَب الکترون» اخیرا بادبان خورشیدی کامپوزیت پیشرفته «ناسا» را به فضا پرتاب کرد. هدف این پرتاب، آزمایش کارکرد بادبان‌ بزرگ خورشیدی در مدار پایینی زمین بود. ناسا بعداً گفت که بادبان با موفقیت باز شده است.

بادبان‌های خورشیدی نور خورشید یا ستارگان دیگر را به نیروی جنبشی برای جلو راندن سفینه تبدیل می‌کند. یوهانس کپلر، اخترشناس آلمانی، اولین کسی بود که در قرن هفدهم پیشنهاد کرد می‌شود از نور خورشید برای جلو راندن فضاپیما استفاده کرد.

با این حال، اصول علمی بادبان خورشیدی تنها در قرن بیستم مطرح شدند. در این زمان دانشمند روسی کنستانتین تسیولکوفسکی توانست با جزئیات واقع‌گرایانه روش کار بادبان خورشیدی را ترسیم کند.

کارل ساگان، اخترشناس نظری آمریکایی، و سایر اعضای «جامعه سیاره‌ای» در دهه‌های 1970 و 1980 شروع به تشویق جامعه علمی و سازمان‌های فضایی به استفاده از این وسیله کردند. اما اولین بادبان خورشیدی در قرن بیست و یکم تحت عنوان «ایکاروس» شروع به کار کرد.

بادبان خورشیدی از نظر مفهومی وسیله ساده‌ای است. این وسیله نیروی نور را به نیروی جنبشی تبدیل می‌کند. بادبان طوری تنظیم می‌شود تا فوتون‌ها یا ذرات نور با آن برخورد کنند و از آن فاصله بگیرند، و نیروی این برخورد فضاپیما را به جلو هل می‌دهد. بادبان از مواد پلیمری انعطاف‌پذیر و فیبر کربن ساخته می‌شود تا در عین داشتن کمترین وزن، بیشترین کارآیی را داشته باشد.

سازمان فضانوردی آمریکا در اواخر ماه آوریل تأیید کرد که بادبان فضایی جدید آن به مدار پایینی زمین رسیده و باز شده است. باز شدن این بادبان 9 متری که 80 متر مربع مساحت دارد، حدود 25 دقیقه طول کشید.

بیشترین بازدید موضوعات مهم

بیشترین بازدید