مشاهده بادهای کهکشانی در نقاط دوردست کیهان

از آنجایی که هاله‌های گازی پرتاب‌شده به فضا تقریباً شفاف هستند، مشاهده بادهای کهکشانی تاکنون بسیار دشوار بوده است

منتشر شده در: آخرین به روزرسانی:
فعال‌سازی حالت خواندن
100% Font Size
2 دقيقه (Reading time)

ستاره‌ها همیشه به یک شیوه نمی‌میرند. یکی از راه‌هایی که ستاره‌های غول‌پیکر، حداقل ده برابر خورشید، به پایان حیات خود می‌رسند، در قالب یک «اَبَرنواَختر» است، که انفجار عظیمی است که در پایان چرخه حیات ستاره روی می‌دهد.

یکی از پیامدهای ابرنواختر، ایجاد «بادهای کهکشانی» است که نقش مهمی در شکل‌گیری ستارگان دارند. اکنون دانشمندان موفق شده‌اند تاثیرات ابرنواخترها را در نقاط دوردست کیهان، در دورانی که کهکشان‌ها در مراحل اولیه شکل‌گیری خود هستند، مشاهده کنند.

فرض علمی اولیه بر این بود که باید بادهای کهکشانی وجود داشته باشند که موجب شکل‌گیری کهکشان‌ها می‌شوند. با این حال، مشاهده مستقیم این بادها بسیار دشوار بود. پژوهش جدید نشان می‌دهد که در مراحل اولیه کیهان، تمام کهکشان‌های معمولی دارای چنین بادهایی بودند.

بادهای کهکشانی از کنش و واکنش‌های ستاره‌ساز سرچشمه می‌گیرند. این بادها انرژی جنبشی زیادی به گاز تزریق می‌کنند، و بدین ترتیب گاز را از کهکشان به بیرون هل می‌دهند. اگر گاز کافی در کهکشان وجود نداشته باشد، روند شکل‌گیری ستارگان متوقف می‌شود. در اصلاح علمی، این پدیده را «بازخورد» می‌نامند.

از آنجایی که هاله‌های گازی پرتاب‌شده به فضا تقریباً شفاف هستند، مشاهده بادهای کهکشانی تاکنون بسیار دشوار بوده است. محققان اخیرا با بهره گرفتن از «ابزار چندواحدی اسپکتروسکوپیک اکسپلورر»، به طور خلاصه مشهور به «میوز»، که بر روی «تلسکوپ بسیار بزرگ» مستقر در صحرای آتاکامای شیلی سوار است، بر این مشکل غلبه کردند.

ابزار مذکور قادر به مشاهده کهکشان‌ها تحت redshift z ≈ 1است، که 7 میلیارد سال از تکامل کیهانی را آشکار می‌سازد. در آن طول موج، میوز قادر به شناسایی و مشاهده مستقیم انتشار اتم‌های منیزیم از بادهای کهکشانی است.

بدین‌وسیله دانشمندان موفق شدند بادهای کهکشانی را در بیش از 100 کهکشان دوردست مشاهده کنند. آنها همچنین توانستند شکل معمول این بادها را تشخیص دهند، که به گفته آنها مانند «قیف بستنی» است.

بیشترین بازدید موضوعات مهم

بیشترین بازدید

  • فعال‌سازی حالت خواندن
    100% Font Size