کاریز هوایی والنس؛ گسترده‌ترین سیستم آبرسانی روم باستان

کاریز والنس چنان اهمیت استراتژیکی داشت که تقریبا تمامی حمله‌کنندگان به قسطنطنیه ابتدا تلاش می‌کردند آن را از کار بیندازند

منتشر شده در: آخرین به روزرسانی:
فعال‌سازی حالت خواندن
100% Font Size
2 دقيقه (Reading time)

«کاریز هوایی» (aqueduct) سازه‌ای است که در روم باستان برای تأمین آب جاری شهرها مورد استفاده قرار می‌گرفت، و شامل کانال‌های زیرزمینی و روزمینی و از همه مشهورتر پل‌های هوایی بود.

کاریز هوایی والِنس گسترده‌ترین نمونه چنین سازه‌ای است که آب را از تراس در یونان به قسطنطنیه می‌آورد. این سازه که پل مشهور آن امروز به طول 920 و ارتفاع 30 متر در استانبول قرار دارد، آب را از 240 کیلومتری به پایتخت امپراطوری بیزانس می‌آورد و در اختیار مردم این دولت‌-شهر می‌گذاشت.

پس از اختلافاتی که در اداره روم باستان افتاد، کنستانتین اول در سال 330 میلادی قسطنطنیه را به عنوان پایتخت جدید امپراطوری اعلام کرد. پس از آن جمعیت این شهر به طرز چشمگیری افزایش یافت، و آب اساسی‌ترین نیاز مردم شهر بود.

کنستانتیوس دوم (337 - 361) در سال 345 دستور ساخت کاریز والنس را صادر کرد. ساخت این سازه عظیم 28 سال طول کشید، و در سال 373 در زمان پادشاهی والنس اول (364 - 378)افتتاح شد، و به همین دلیل هم آن را کاریز والنس می‌نامند.

این کاریز به مخازن آب نوشیدنی و حمام‌های رومی قسطنطنیه، از جمله مخزن مشهور زیرزمینی به نام «کاخ زیرآبی»، آب تمیز می‌آورد. تحقیقات اخیر درباره این سازه معلوم کرده است که کاریز با تمام شاخه‌هایش حدود 336 کیلومتر، تقریباً سه برابر طول شناخته‌شده تمام منابع آب رومی دیگر، طول داشته است.

کاریز والنس چنان اهمیت استراتژیکی داشت که تقریبا تمامی حمله‌کنندگان به قسطنطنیه در دوران باستان و قرون وسطی ابتدا تلاش می‌کردند آن را از کار بیندازند تا دسترسی ساکنان شهر به آب را قطع کنند.

به همین دلیل، این سازه بارها و بارها در دوران‌های بیزانسی و عثمانی مورد ترمیم و تعمیر قرار گرفت، و از زمانی که ساخته شد تا قرن هجدهم که تعطیل شد، به مدت حدود 1400 سال آب قسطنطنیه/استانبول را تامین کرد. پل مشهور کاریز والنس امروزه از روی «بلوار آتاتورک» که در دهه 50 ساخته شد می‌گذرد.

بیشترین بازدید موضوعات مهم

بیشترین بازدید

  • فعال‌سازی حالت خواندن
    100% Font Size