زمان در آغاز جهان آهسته‌تر حرکت می‌کرد

زمان در نزدیکی یک جرم بزرگ، کندتر می‌گذرد. این وضعیت کیهان ابتدایی بود. اما اکنون که اجرام در کیهان پراکنده شده‌اند، زمان تندتر می‌گذرد.

منتشر شده در: آخرین به روزرسانی:
فعال‌سازی حالت خواندن
100% Font Size
2 دقيقه (Reading time)

همانطور که انیشتین پیش‌بینی کرده بود، دانشمندان در سال‌های اخیر تأیید کرده‌اند که 1.5 میلیارد سال پس از «مهبانگ»، زمان 5 برابر آهسته‌تر از امروز حرکت می‌کرد. این نشان می‌دهد که زمان نسبت به سن کیهان «نسبی» است.

پیشرفت فناوری‌های مشاهده‌ای طی سال‌های اخیر به بشر کمک کرده است تا این حقیقت را به عینه ببیند. تلسکوپ‌های پیشرفته که می‌توانند نور را از میلیاردها سال پیش مشاهده کنند، نشان داده‌اند که وقایع کیهانی ابتدایی به صورت «اسلوموشن» یا حرکت آهسته (نسبت به امروز) اتفاق می‌افتادند.

نظریه «نسبیت عام» انیشتین در سال 1915 پیش‌بینی کرد که نه تنها فضا در کیهان اولیه کاملاً متفاوت بود، بلکه زمان نیز نواخت متفاوتی داشت. کیهان ابتدایی بسیار داغ‌تر و متراکم‌تر از کیهانی بود که امروز می‌بینیم. هچنانکه کیهان تکامل یافت، فضا منبسط شد، ماده سرد شد و چگالِش کمتر شد، و زمان سرعت بیشتری گرفت.

دلیل آن این است که سه بعد فضا و یک بعد زمان ابعاد یک موجودیت یکپارچه به نام «فضا-زمان» هستند. بر اساس نسبیت عام، که به عنوان «نظریه هندسی گرانش» نیز شناخته می‌شود، هنگامی که یک جسم عظیم در فضا-زمان قرار می‌گیرد، تار و پود آن را منحرف و یک فرورفتگی در سطح 4 بعدی ایجاد می‌کند.

همین قاعده درباره اجرام کیهانی و تأثیر آنها بر فضا-زمان صدق می‌کند. بر اساس این سیستم، ستارگان نسبت به سیارات تاب بیشتری در فضا-زمان ایجاد می‌کنند. به همین ترتیب، سیاه‌چاله‌ها نسبت به ستاره‌ها، و هر پدیده کیهانی دیگری که تاکنون کشف شده است، تاب بیشتری در فضا-زمان به وجود می‌آورند.

از آنجایی که مکان و زمان تحت نظریه نسبیت عام بخشی از یک کلیت بزرگ‌تر هستند، هرگونه تغییری در مکان، روی زمان نیز تاثیر می‌گذارد. این بدین معناست که زمان در نزدیکی یک جرم بزرگ، کندتر می‌گذرد. این وضعیت کیهان ابتدایی بود. اما اکنون که اجرام در کیهان پراکنده شده‌اند، زمان تندتر می‌گذرد.

بیشترین بازدید موضوعات مهم

بیشترین بازدید

  • فعال‌سازی حالت خواندن
    100% Font Size