دلیل وجود کهکشان‌های بسیار بزرگ در اوایل خلقت چیست؟

نرخ شکل‌گیری ستارگان در کهکشان‌ها از آغاز خلقت پایین آمده است، و تنها حدود 10 درصد از گازی که ابر می‌شود در نهایت ستاره تولید می‌کند

منتشر شده در: آخرین به روزرسانی:
فعال‌سازی حالت خواندن
100% Font Size
2 دقيقه (Reading time)

یکی از جالب‌ترین اکتشافات تلسکوپ فضایی جیمز وب پی بردن به وجود کهکشان‌های بسیار بزرگ در آغاز خلقت است. این کهکشان‌ها در دوران «آغاز کیهان» وجود داشتند که حدود یک میلیارد سال پس از «مهبانگ» بود.

بر اساس یک پژوهش جدید، وجود شرایط ویژه در این کهکشان‌ها در آن زمان خاص باعث نرخ بالای تشکیل ستاره شد. این موارد شامل چگالی بالا، کمبود عناصر سنگین، و فوران‌های ستاره‌‌ای بدون بازخورد بود.

نظریات مشهور تشکیل کهکشان می‌گویند که هیدروژن که در آغاز خلقت سراسر کیهان را فرا گرفته بود، به ابرهای کروی غول‌پیکر «ماده تاریک» تبدیل شد، و این‌ها گرد هم آمدند و اولین جمعیت ستارگان (جمعیت III) را تشکیل دادند.

این ستاره‌ها تقریباً به‌طور کامل از هیدروژن تشکیل شده بودند، که به آرامی در فضای داخلی خود برای ایجاد عناصر سنگین‌تر (فلزات) ذوب می‌شدند. هنگامی که ستاره‌های جمعیت III به پایان عمر خود رسیدند و در قالب اَبَرنواَخترها منفجر شدند، این عناصر سنگین در سراسر کهکشان‌های اولیه پراکنده شدند.

در نتیجه، جمعیت ستاره‌های اخیر (جمعیت II و I) که دارای محتوای فلزی بالاتری هستند به وجود آمدند. از آن زمان نرخ شکل‌گیری ستارگان در کهکشان‌ها پایین آمده است، و تنها حدود 10 درصد از گازی که به ابر تبدیل می‌شود در نهایت ستاره تولید می‌کند.

پژوهش جدید این نظریه را پیش می‌اندازد که وجود ستاره‌های عظیم کم‌فلز به فرایندی تحت عنوان «فوران‌های ستاره‌ای بی‌بازخورد» بستگی داشته است. ابرهای ستاره‌ساز در آغاز کیهان دارای چگالی‌ زیادی بودند که به آنها اجازه می‌داد به سرعت، یک میلیون سال قبل از ایجاد بادها و ابرنواخترها، به ستاره تبدیل شوند.

این یک «پنجره فرصت» ایجاد می‌کرد که در آن عدم وجود بازخورد به گاز اجازه می‌داد تا ستاره تشکیل دهد. این پدیده عظمت و پُرستارگی کهکشان‌های عظیم مشاهده‌شده توسط جیمز وب بلافاصله پس از مهبانگ را توضیح می‌دهد.

بیشترین بازدید موضوعات مهم

بیشترین بازدید

  • فعال‌سازی حالت خواندن
    100% Font Size