کشف دومین «گودال آبی» عمیق جهان در سواحل مکزیک

گودال‌های آبی میزبان جوامع بیولوژیکی متنوعی هستند که مملو از حیات دریایی شامل مرجان‌ها، اسفنج‌ها، نرم‌تنان، لاک‌پشت‌های دریایی، و کوسه‌ها است

منتشر شده در: آخرین به روزرسانی:
فعال‌سازی حالت خواندن
100% Font Size
2 دقيقه (Reading time)

دانشمندان موفق شدند دومین «گودال آبی» عمیق جهان به عمق 275 متر و وسعت 45 هزار متر مربع را در سواحل جنوب شرقی شبه‌جزیره یوکاتان در مکزیک کشف کنند.

دهانه دایره‌ای این گودال در 4.5 متری زیر سطح دریا قرار دارد، و با شیب تند 80 درجه‌ای به صورت یک ساختار مخروطی بزرگ به عمق زمین می‌رود. دانشمندان می‌گویند دیواره‌های این گودال آبی را بیوفیلم‌ها، رسوبات، سنگ آهک و تاقچه‌های گچی پوشانده است.

گودال‌های آبی که تحت عنوان فروچاله‌های زیرآبی نیز شناخته می‌شوند، از «کارست» یا سنگ کربنات کلسیم ساخته شده‌اند، و به عنوان نقاط مهم اکولوژیک شناخته می‌شوند. آنها میزبان جوامع بیولوژیکی متنوعی هستند که مملو از حیات دریایی شامل مرجان‌ها، اسفنج‌ها، نرم‌تنان، لاک‌پشت‌های دریایی، و کوسه‌ها است.

ترکیب شیمیایی آب در گودال‌های آبی منحصر به فرد است. از آنجایی که دهانه گودال زیر سطح دریا قرار دارد، دیواره‌های کارست جریان‌های جزر و مدی را مسدود می‌کنند، که باعث می‌شود ویژگی‌های آب داخل گودال خاص شود.

خواص آب با درجه حرارت و میزان شوری در گودال به طور قابل توجهی تغییر می‌کند، و پروفایل‌های هیدروگرافیک، ستون‌های آبی تشکیل‌شده از لایه‌های مختلف، شامل یک لایه کم‌اکسیژن در بالا، یک لایه سنگین‌گاز در میانه، و یک لایه بدون اکسیژن در پایین را نشان می‌دهند.

این محیط‌های خاص که مملو از سولفید هیدروژن هستند، حیات را به‌طور کامل از میان نمی‌برند، بلکه به زیستگاه گونه‌های زیستی مقاوم‌تری تبدیل می‌شوند که می‌توانند در نواحی خالی از اکسیژن نیز زندگی کنند.

ترکیب منحصربه‌فرد آب و حیات بیولوژیکی، دانشمندان را به کاوش در اعماق گودال‌های آبی علاقمند کرده است. با این وجود، دانش انسان درباره گودال‌های آبی به دلیل مشکلات دسترسی محدود مانده است.

تنگ بودن دهانه، عمق بسیار زیاد، و فقدان اکسیژن برخی از مواردی هستند که می‌توانند کاوش در عمق گودال‌های آبی بدون تجهیزات پیشرفته را خطرناک کنند.

بیشترین بازدید موضوعات مهم

بیشترین بازدید

  • فعال‌سازی حالت خواندن
    100% Font Size