مرز منظومه شمسی و فضای بیناستاره‌ای مدام جابجا می‌شود

بادهای خورشیدی و فضای بیناستاره‌ای مدام یکدیگر را می‌کشند و فشار می‌دهند، و بدین‌ترتیب مرزی سیال در میان خود ایجاد می‌کنند

منتشر شده در: آخرین به روزرسانی:
فعال‌سازی حالت خواندن
100% Font Size

اخترشناسان اخیرا شواهد بیشتری به دست آورده‌اند مبنی بر اینکه مرز میان منظومه شمسی و فضای بیناستاره‌ای ثابت نیست و مدام جابجا می‌شود.

دانشمندان به مدت یک دهه است که می‌دانند محدوده «هلیوپاز» (heliopause)، جایی که تاثیر خورشید به پایان می‌رسد و تاثیرات فضای بیناستاره‌ای آغاز می‌شود، مدام در حال تغییر است.

داده‌های کاوشگرهای «وویجر یک» و «وویجر دو»، که تنها اشیاء ساخت بشر هستند که تاکنون از «هلیوسفیر» با محدوده خورشیدی خارج شده‌اند، به علاوه «کاوشگر مرز بیناستاره‌ای» ناسا، که انتشار اتم‌های خنثای پرانرژی ایجاد شده در اثر برخورد بادهای خورشیدی و محیط بیناستاره‌ای را بررسی می‌کند، به دانشمندان در این مسیر کمک کرده است.

دانشمندان از این داده‌ها برای ایجاد مدل‌هایی استفاده کرده‌اند که چگونگی تغییر هلیوپاز را پیش‌بینی می‌کند. بادهای خورشیدی و فضای بیناستاره‌ای مدام یکدیگر را می‌کشند و فشار می‌دهند، و بدین‌ترتیب مرزی سیال در میان خود ایجاد می‌کنند.

اما تحقیقات اخیر درباره هلیوپاز چیزهای نشان داده که با یافته‌های قبلی در تضاد است. کاوشگر مرز بیناستاره‌ای طی یک دوره چندماهه در سال 2014، میزانی از درخشش اتم‌های خنثای پرانرژی را به نمایش گذاشت که نشان‌دهنده عدم تقارن در هلیوپاز بود، و دانشمندان متوجه شدند که این وضعیت با مدل‌های قبلی ناسازگار است.

علاوه بر این، پس از بررسی داده‌های وویجر یک و وویجر دو، دانشمندان دریافتند که هلیوپاز در مدت زمان بسیار کوتاهی به‌طور چشمگیری تغییر کرده است. این تغییر چشمگیر توضیح‌دهنده این حقیقت است که چرا این دو کاوشگر، که به ترتیب در سال‌های 2012 و 2018 وارد فضای بیناستاره‌ای شدند، با چنین فاصله زمانی زیادی موفق به این کار شدند.

بر اساس اکتشافات اخیر، دانشمندان قصد دارند به بررسی هلیوپاز ادامه دهند و امیدوارند با استفاده از «کاوشگر نقشه‌برداری و شتاب بیناستاره‌ای» ناسا، یک کاوشگر جدید و توسعه‌یافته که می‌تواند اتم‌های خنثای پرانرژی را بهتر شناسایی کند و قرار است در سال 2025 به فضا پرتاب شود، بینش بهتری به دست آورند.

بیشترین بازدید موضوعات مهم