داده‌های جدید درباره سنگین‌ترین ستاره‌ کشف‌شده به ما چه می‌گوید؟

کهکشان‌ها طی عمر خود چندین نسل ستاره تولید می‌کنند، و توانایی ساخت ستاره‌های بزرگ در آنها به چند و چون نسل‌های قبلی ستارگان بستگی دارد

منتشر شده در: آخرین به روزرسانی:
فعال‌سازی حالت خواندن
100% Font Size
2 دقيقه (Reading time)

اخترشناسان اخیرا با بررسی «ابر ماژلانی بزرگ» توانستند ستاره‌ فوق غول‌پیکری را بیابند که به نظر آنها بین 150 تا 200 برابر خورشید وزن دارد، و بدین ترتیب سنگین‌ترین ستاره‌ای است که بشر تا به امروز کشف کرده است.

خوشه ستاره‌ای معروف به R136 در ابر ماژلانی بزرگ در فاصله 150000 سال نوری از زمین قرار دارد. خود این خوشه ستاره‌ای بسیار پهناور است، و ستاره‌های تازه متولد شده بسیار درخشانی را در خود جای داده است.

به نظر اخترشناسان، یکی از این ستاره‌ها به نام R136a1 بین 150 تا 200 برابر جرم خورشید وزن دارد. شعاع R136a1 چهل برابر خورشید است، و دمای سطح آن هشت برابر خورشید است.

به گفته دانشمندان، این احتمال وجود دارد که R136a1 یکی از پرجرم‌ترین ستاره‌های کیهان باشد. ستارگان در اندازه‌های مختلفی شکل می‌گیرند. برخی از آنها موسوم به «کوتوله‌های قرمز» تنها یک‌دهم خورشید جرم دارند، و برخی دیگر مثل R136a1 غول‌هایی هستند که ستاره خانگی ما در برابرشان بسیار کوچک است.

بررسی چگونگی توزیع ستارگان فوق غول‌پیکر در کیهان به اخترشناسان کمک می‌کند تا مکانیسم‌های تشکیل آنها را بهتر درک کنند. از آنجایی که این ستاره‌ها بسیار عظیم هستند، عمر کوتاهی دارند، و بنابراین یافتن آنها بسیار دشوارتر است. برای تشکیل ستاره‌ای به اندازه R136a1 به مقدار بسیار زیادی گاز نیاز است که در مدت زمان بسیار کوتاهی نشست کند.

کهکشان‌ها طی عمر خود چندین نسل ستاره تولید می‌کنند. توانایی ساخت ستاره‌های بزرگ در یک کهکشان به چند و چون نسل‌های قبلی ستارگان بستگی دارد. دلیل آن این است که وقتی ستارگان می‌میرند، عناصر سنگین همجوشی‌شده خود را در محیط بینا‌ستاره‌ای رها می‌کنند.

وجود این عناصر سنگین در فضا باعث می‌شود تا ابرهای گازی با سرعت بیشتری سرد شوند، که به نوبه خود موجب این می‌شود که آن گازها پیش از آنکه تکه تکه شده و در نهایت به ستاره‌های کوچک‌تر تبدیل شوند، ستاره‌های بزرگ را شکل دهند.

بیشترین بازدید موضوعات مهم

بیشترین بازدید

  • فعال‌سازی حالت خواندن
    100% Font Size