.
.
.

از «کهکشان‌های فوق پراکنده» چه می‌دانیم؟

بسیاری از این کهکشان‌ها هنوز جایی در تاریکی کیهان پنهان شده‌اند، و تلسکوپ‌های ما تابحال نتوانسته‌اند آنها را مشاهده کنند

منتشر شده در: آخرین به روزرسانی:

«کهکشان‌های فوق پراکنده» کهکشان‌هایی هستند که ستارگان‌شان در گسترهٔ وسیعی از کیهان پراکنده هستند، و به همین خاطر هم نوری که از خود ساطع می‌کنند بسیار کم است، و بدین ترتیب به‌عنوان یک مجموعه به سختی قابل تشخیص هستند.

این کهکشان‌های عجیب سال‌هاست که مورد توجه پژوهشگران فضایی و ستاره‌شناسان قرار دارند. کم‌نوریِ آنها به‌دلیل عدم وجود گازهای ستاره‌ساز در آنهاست، که باعث شده این کهکشان‌ها قرارگاه برخی از قدیمی‌ترین اجرام کیهانی باشند که هرگز به ستاره تبدیل نشده‌اند.

برای مثال، «سنجاقک 44» یک کهکشان فوق پراکنده در «خوشه کما»ست. تعداد اجرام هم‌اندازهٔ خورشید در این کهکشان، حدود یک تریلیون تخمین زده شده، که تقریباً برابر با تعداد اجرام خورشیدی کهکشان خودمان یعنی «راه شیری» است. با این وجود، سنجاقک 44 تنها یک درصد نور راه شیری را ساطع می‌کند.

کهکشان‌های فوق پراکنده در حقیقت گونه‌ای از «کهکشان‌های کوتوله» هستند، که حدود 10 تا 100 برابر کمتر از کهکشان‌های پُرنوری مثل راه شیری ستاره دارند، اما گستره آنها تقریبا هم‌اندازهٔ راه شیری است.

یکی از نظریه‌های متداول برای توضیح این امر، این است که کهکشان‌های فوق پراکنده، راه‌ شیری‌هایی هستند که نتوانسته‌اند پتانسیل خود را به مرحله عمل درآورند، به این معنی که آنها به دلیلی نتوانسته‌اند ستاره‌سازی کنند.

پژوهشگران اخیرا با استفاده از گونه‌ای از برنامه شبیه‌سازی که نقش «ماشین زمان» را ایفا می‌کند، به این نتیجه رسیدند که اجرام سازندهٔ کهکشان‌های فوق پراکنده، در حقیقت چندین میلیارد سال قبل قمرهایی بوده‌اند که به مرور زمان از مدارهای خود به خارج رانده شده و امروزه مستقل به نظر می‌رسند.

محققان می‌گویند این بدان معناست که بسیاری از این کهکشان‌ها هنوز جایی در تاریکی کیهان پنهان شده‌اند، و تلسکوپ‌های ما تابحال نتوانسته‌اند آنها را مشاهده کنند. آنها امیدوارند تحقیقات جدیدشان الهام‌بخش مطالعات مشابهی برای پرده برداشتن از این جهان‌های کم‌نور شود.