.
.
.

تاثیر کند شدن حرکت وضعی زمین بر مقدار اکسیژن

انفجار اکسیژنی زمین ممکن است از طریق رقابتی مشابه میان جوامع میکروبی در طول میلیاردها سال رخ داده باشد

منتشر شده در: آخرین به روزرسانی:

پژوهشی که اخیرا در مجله علمی «دانش زمین» به انتشار رسیده، نظریه‌ای جدید از چگونگی تبدیل زمین به سیاره‌ای غنی از اکسیژن که به انفجار گونه‌های مختلف حیات در این سیاره انجامید ارائه می‌دهد.

به گزارش وبسایت «فضا»، بر اساس این پژوهش، با کند شدن حرکت وضعی سیاره زمین، برخی میکروب‌ها که توانسته بودند برای مدتی طولانی‌تر در معرض نور خورشید قرار بگیرند، از طریق پدیده «فوتوسنتز» اکسیژن زیادی تولید کردند که جو زمین را فرا گرفت.

پس از «مهبانگ» یا انفجار بزرگ، سیاره زمین که به تازگی متولد شده بود، با سرعت زیادی دور خودش چرخش می‌کرد، به طوری که روشنایی روز تنها چند ساعت به وقت امروز ما طول می‌کشید. با این وجود، از سرعت حرکت وضعی زمین به تدریج طی صدها میلیون سال کاسته شد.

بر اساس پژوهش جدید، حدود 2.4 میلیارد سال پیش، هنگامی که مدت زمان روز به یک آستانه‌ معین رسید، طولانی‌تر شدن حضور خورشید در آسمانِ زمین باعث شد تا مولكول‌های اکسیژن بیشتری از مناطق «با غلظت بالا» یعنی از اجتماع باكتری‌ها به مناطق «با غلظت كمتر» یعنی جو زمین ارسال شود.

به گفته وبسایت «فضا»، دانشمندان با بررسی یک «ژرف‌چاله» در کف دریاچه هوران در مرز آمریکا و کانادا به تازگی سرنخ‌هایی در این باره پیدا کرده‌اند. در اعماق سرد این ژرف‌چاله دو نوع میکروب زندگی می‌کنند: «سیانوباکتری‌های بنفش»، که نور خورشید را دوست دارند، و از طریق فوتوسنتز اکسیژن تولید می‌کنند؛ و «باکتری‌های سفید»، که سولفور مصرف می‌کنند و سولفات آزاد می‌کنند.

بر اساس مشاهدات دانشمندان، این میکروب‌ها در طول روز بر سر موضع‌گیری با هم رقابت می‌کنند. باکتری‌های سولفوری صبح و عصر بالای سر همسایگان بنفش خود قرار گرفته و دسترسی باکتری‌های بنفش به خورشید را مسدود می‌کنند. اما در طول ظهر که نور خورشید شدیدتر است، باکتری‌های سفید از شدت نور فرار کرده و به اعماق ژرف‌چاله می‌روند، و بدین ترتیب فضا را برای باکتری‌های بنفش باز می‌گذارند تا اکسیژن تولید کنند.

پژوهشگران می‌گویند که انفجار اکسیژنی زمین ممکن است از طریق رقابتی مشابه میان جوامع میکروبی در طول میلیاردها سال رخ داده باشد. در ابتدا باکتری‌های سولفوری سطح زمین را فرا گرفته بودند، اما با طولانی شدن روزها، باکتری‌های اکسیژنی مجال یافتند تا فوتوسنتز کرده و انفجار حیات روی کره زمین را رقم بزنند.