فوری

پخش زنده
  • صفحه اصلى
  • ايران
  • روز کشیشی مسیحی که در حمایت از مسلمانان سوریه ناپدید شد

    منبع: دمشق - جفرا بهاء، العربیه.نت فارسی

    فعالان سوری در برخی از کشورهای جهان اعلام کردند که روز چهارشنبه ۲۹ ژانویه را «روز پدر پائولو» نام گذاری می‌کنند که از ۶ ماه پیش هنگامی که برای گفت‌و‌گو با برخی گروه‌های اسلامگرا به شهر الرقه رفته بود، ناپدید شده است.

    به گفته یحیی حکوم یکی از پیشنهاد دهندگان، هدف اصلی از نامگذاری چنین روزی جلب توجه‌ها به مساله بازداشت دستگیر شدگان توسط گروه داعش، مرتبط با القاعده و همچنین نظام بشار اسد است.

    برپایه برنامه اعلام شده توسط فعالان جوان سوری، از مردم خواسته شده است در مکان از پیش تعیین شده‌ای در مناطق مختلف جهان حاضر شوند و تصاویر «پدر پائولو» را علاوه بر تصاویر هر کدام از دستگیر شدگان در سوریه حمل کنند.

    صفحه‌ای به زبان فرانسوی نیز برای انتشار اخبار مربوط به این رویداد در فیس بوک تهیه شده است که به نظر می‌رسد برای جلب توجه افکار عمومی غربی به این مساله باشد.

    مجموعه رسانه‌ای «تحریر سوری» عکسی نادر از «پدر پائولو» منتشر کرده است که بسیاری از نشر کنندگان، آن را رمز محبوبیت «پدر پائولو» دانسته‌اند. این عکس «پدر پائولو» را در حالی نشان می‌دهد که میان مسلمانان نشسته و با آن‌ها سرود می‌خواند.

    یک خبرنگار از «پدر پائولو» نقل کرده که به او گفته است: «آیا می‌توانی برای من درخواست شناسنامه سوری کنی؟ این همه آن چیزی است که می‌خواهم... من سوری هستم و می‌خواهم در سوریه بمیرم.»

    همچنان پس از ۶ ماه، ناپدید شدن «پائولو» یک معما به شمار می‌آید. اما سخنان چند روز پیش میشل کیلو یکی از چهره‌های برجسته اپوزیسیون سوریه درباره داشتن اطلاعاتی موثق درباره زنده بودن «پدر پائولو»، خیال بسیاری را آسوده و امید‌ها را برای بازگشت او، زنده کرده است.

    خبرگزاری‌ها و رسانه‌های مختلف پس از ناپدید شدن «پدر پائولو» اخبار ضد و نقیضی را درباره نحوه و دلیل این اتفاق منتشر کرده‌اند. اما مساله حتمی این است که او با اراده خود به شهر الرقه رفت؛ اقدامی که سوری‌ها آن را «ماموریت انقلابی» نامیدند.

    او پیش از ناپدید شدنش در صفحه فیس بوک خود نوشت: «هیچ چیز کاملی وجود ندارد، اما آغاز کردن خوب است. برای من آرزوی موفقیت در ماموریتی کنید که برای آن آمده‌ام. انقلاب برای انتظار‌ها نیست بلکه پایبندی به مسئولیت‌ها است. درود بر شما و مبارک باد ماه رمضان بر همه ما.»

    بلافاصله پس از آغاز انقلاب سوریه، «پدر پائولو» حمایت کامل و مطلق خود را از این انقلاب اعلام کرد. از این رو نظام سوریه او را از این کشور اخراج کرد. او اما او بار دیگر بازگشت و توسط اسلامگرایان تندرو در الرقه ربوده شد. او درباره نحوه تعامل نظام با سوری‌ها و اماکن مقدس دینی گفته است: «با یورش وحشیانه بشار اسد و ارتشش به نماد‌ها و میراث سوریه، این دل ما است که به تپش افتاد. چرا از بمباران توپخانه‌ای مسجد اموی ناراحت می‌شوید؟ مشکل چیست؟ نقشه‌های قدیمی را داریم، آن‌ها را پس از سرنگونی نظام بازسازی خواهیم کرد. مهم این است که نظام سرنگون شود و دیکتاتور برود. بقیه مسائل آسان است.»

    مسیحی بودن «پدر پائولو» بسیار آشکار و بدون تناقض است. او با مسلمانان نماز برپا کرد، با آن‌ها سرود خواند و تلاش کرد آموزه‌های تساهل و تسامح مسیح را نشر دهد. او همواره در کنار دو طرف ایستاد تا با فرقه گرایی مقابله کند؛ مساله‌ای که ابتدا سلاح مورد استخدام نظام در مقابل سوری‌ها بود.

    «پدر پائولو» در سال ۲۰۱۳ در مصاحبه‌ای طولانی با روزنامه فرانسوی «لاوی» در پاسخ به سوالی که آیا ایتالیایی است یا سوری؟ گفت: «من سوری هستم.»

    شمایل انقلاب

    سوری‌ها نام‌های بسیاری برای «پدر پائولو» نهادند از جلمه «شمایل انقلاب سوریه»، «اشک سوری‌ها» و «قلب انقلاب».

    شاید یکی از کسانی است که سوری‌ها بر سر او اختلاف ندارند. او در تظاهرات الرقه روبروی کلیسای ارامنه برای حمایت از انقلاب سوریه شرکت کرد. در تظاهراتی هم که برای اعلام هبستگی با شهر محاصره شده حمص برگزار شد شرکت کرد. عکس مشهوری هم از او در حالی که به همراه مسلمانان نماز جماعت می‌خواهند، موجود است.

    «پدر پائولو» ۳۰ سال را در دیر مار موای حبشی در منطقه نبک در کوه قلمون گذراند. خود او این دیر را ترمیم کرد و به گونه شد که گاهی سالانه ۵۰هزار نفر برای زیارت به آنجا می‌رفتند.

    این دیر پس از آغاز انقلاب سوریه، به محلی برای اجتماعات تبدیل شد که جوانانی از ادیان مختلف آنجا رفته و ضمن برگزاری نماز و روزه، به گفت‌و‌گو با یکدیگر می‌نشستند.

    با افزایش خشونت‌های نظام و سرکوب معترضان، حمایت «پدر پائولو» از انقلاب سوریه، آشکار‌تر شد تا اینکه در سال ۲۰۱۲، مجبور به ترک سوریه شد.

    سخن درباره «پدر پائولو» زیاد است. اما شاید آنچه که نبراس شحید جوان سوری درباره او نوشته است، نشان دهنده احساس سوری‌ها درباره او باشد: «پائولو،‌ای دوست ماجرا جو، ۶ ماه از نبودنت می‌گذرد، شاید امروز تنها می‌توانیم به ربایندگانت حسادت کنیم.»

    تبلیغات

    برگزیده های کاربران