.
.
.

فارین پالیسی: ایران از مذاکرات برجام برای وقت‌کشی و دستیابی به بمب اتم استفاده می‌کند

دنیس راس: «ایرانی‌ها آشکارا دیگر از ما نمی‌ترسند. این به این معناست که ما واقعاً قدرت بازدارندگی لازم را نداریم.»

منتشر شده در: آخرین به روزرسانی:

منابع آمریکایی و بین‌المللی تاکید می‌کنند که تحت پوشش ادامه مذاکرات احیای توافق هسته‌ای 2015 موسوم به «برجام»، حکومت ایران قصد دارد برنامه هسته‌ای تسلیحاتی خود را پیش برده و به یک کشور «آستانهٔ اتمی» تبدیل شود.

به گزارش مجله «فارین پالیسی»، دولت بایدن در ملاءعام می‌گوید که کماکان به بازگشت تهران به برجام امیدوار است، اما پشت پرده مقامات ارشد آمریکا نگران این هستند که ایران با طولانی کردن روند مذاکرات، به دنبال وقت خریدن برای تولید بمب اتم باشد.

به گفته این مجله، خروج عجولانه آمریکا از افغانستان که به تسخیر این کشور به دست طالبان انجامید، و به دوستان و دشمنان ایالات متحده اشتیاق پرزیدنت بایدن برای خروج از خاورمیانه و تمرکز بر تهدید چین در خاور دور را نشان داد، چیزی که کارشناسان آن را «سندروم افغانستان» نام‌گذاری کرده‌اند، عزم ایران را برای دستیابی به بمب اتم و توسعه‌طلبی در منطقه جزم کرده است.

دنیس راس، دیپلمات کهنه‌کار آمریکایی در امور خاورمیانه، در این باره می‌گوید: «ایرانی‌ها آشکارا دیگر از ما نمی‌ترسند. این به این معناست که ما واقعاً قدرت بازدارندگی لازم را نداریم، چه در موضوع هسته‌ای و چه منطقه‌ای.»

در پاسخ به این پرسش که آیا واشینگتن «طرح جایگزین»ی در صورت شکست مذاکرات وین دارد یا خیر، یک مقام ارشد آمریکایی به «فارین پالیسی» گفت: «طرح جایگزینی که ما نگرانش هستیم، طرح احتمالی ایران برای توسعه برنامه هسته‌ای تسلیحاتی‌ خود است.»

اعتماد به نفس حکومت ایران را این حقیقت تقویت می‌کند که دیگر کشورهایی که زمانی با آمریکا ائتلاف کرده بودند تا جلوی دستیابی ایران به بمب اتم را بگیرند، اکنون یک به یک در حال کنار کشیدن از آن ائتلاف هستند. نمونه آشکار آن اختلاف شدید فرانسه با آمریکا و بریتانیا بر سر پیمان امنیتی جدیدشان با استرالیا برای مقابله با توسعه‌طلبی چین در خاور دور است.

به گفته «فارین پالیسی»، این امر به ویژه درباره چین صادق است، که با از سرگیری خرید نفت از ایران، آمادگی خود را برای تجارت مجدد با تهران اعلام کرده است. در همین راستا، پکن اخیرا به درخواست تهران برای پیوستن به «سازمان همکاری شانگهای»، اتحادیه‌ای اوراسیایی که تحت سلطه چین و روسیه قرار دارد و شامل هند، پاکستان، قزاقستان، قرقیزستان، تاجیکستان و ازبکستان می‌شود، موافقت کرد.