«زمینی‌سازی» چیست و چه کاربردی دارد؟

دلیل اصرار دانشمندان بر لزوم زمینی‌سازی این است که بشر باید برای ادامه حیات خود شانس‌های متعددی داشته باشد و تنها به زمین متکی نباشد

منتشر شده در: آخرین به روزرسانی:
فعال‌سازی حالت خواندن
100% Font Size
2 دقيقه (Reading time)

«تِرافورمینگ» (‌terraforming)، که واژه‌ای برساخته با ریشه لاتین به معنی «زمینی‌سازی» است، فرآیندی است که طی آن یک جسم فضایی همچون ستاره، سیاره یا قمر برای زندگی بشر قابل سکونت می‌شود.

زمینی‌سازی گرچه ریشه در ادبیات علمی-تخیلی دارد، اما سال‌هاست که به عنوان روشی در مجامع علمی مورد بحث و بررسی قرار گرفته است. کارل ساگان، ستاره‌شناس و دانشمند رسانه‌ای مشهور در دهه 1960 پیشنهاد کرد که می‌شود با پُر کردن اتمسفر زهره از دانه جلبک، دی‌اکسید کربن را از بین برد و تاثیرات گلخانه‌ای را کاهش داد تا دمای سطح سیاره به میزان مناسب برای حیات بشر برسد.

اکتشافات بعدی درباره شرایط جوی زهره نشان داد این رویکرد خاص غیرممکن است. اتمسفر زهره بسیار گسترده است، و حتی اگر جلبک‌های جوی بتوانند در محیط خصمانه و خشک اتمسفر فوقانی سیاره رشد کنند، کربن‌های آلی که آنها تولید می‌کنند، به محض فرود آمدن در مناطق پایینی جو زهره که بسیار داغ است، دومرتبه به دی‌اکسید کربن تبدیل می‌شوند. امروزه به نظر می‌رسد که مناسب‌ترین سیاره برای زمینی‌سازی مریخ باشد.

دلیل اصرار دانشمندان بر لزوم اندیشیدن به زمینی‌سازی این است که بشر باید برای ادامه حیات خود شانس‌های متعددی داشته باشد و تنها به زمین متکی نباشد. اگر تحقیقات نانوتکنولوژی و پروسه‌های شیمیایی پیشرفته ادامه یابد، فرایند زمینی‌سازی ممکن است تنها چند سده به جای چند هزاره طول بکشد.

از سوی دیگر، این امکان وجود دارد که ژنتیک انسان در آینده مورد اصلاح قرار بگیرد تا برای راحت زندگی کردن نیازی به یک اتمسفر اکسیژن-نیتروژنی در حوزه یک میدان گرانشی 1G نداشته باشد. این امر می‌تواند زمان و هزینه‌های زمینی‌سازی دنیاهای دیگر را کاهش دهد.

در عین حال، برخی از دانشمندان هنوز بر این باورند که ساخت زیستگاه‌های فضایی به سبکی که در اکثر داستان‌ها و فیلم‌های علمی-تخیلی می‌بینیم می‌تواند روشی مقتصدانه‌تر و عملی‌تر برای ساکن کردن بشر فراتر از زمین باشد.

بیشترین بازدید موضوعات مهم

بیشترین بازدید

  • فعال‌سازی حالت خواندن
    100% Font Size