.
.
.

چگونه آمریکا باعث استقلال پاناما شد؟

آمریکایی‌ها در ابتدا قصد داشتند کانالی را حفر کنند که اقیانوس‌های اطلس و آرام را از طریق نیکاراگوئه به هم متصل کند

منتشر شده در: آخرین به روزرسانی:

در اواسط اوت 1519، پدرو آریاس داویلا، کاشف و فاتح اسپانیایی، شهر پاناما را در ساحل اقیانوس آرام در باریک‌ترین ناحیه ایستموس آمریکا، در جایی که برخی گردن قاره آمریکا می‌نامند، تأسیس کرد.

پاناما به لطف جاده زمینی که آن را به بندر کولون در اقیانوس اطلس متصل می‌کرد، به یکی از مهم‌ترین نقاط قاره آمریکا تبدیل شد و به تسهیل عبور کالا بین اروپا و پرو کمک کرد.

مناطق پاناما سال‌ها، توسط اسپانیایی‌ها به پرو ملحق شد، اما با شروع دوران استقلال مناطق لاتین، پاناما رسماً ضمیمه کلمبیا شد و به تدریج به یک مرکز ترانزیت استراتژیک و شریان تجاری میان اقیانوس اطلس و اقیانوس آرام، تبدیل شد که توجه بسیاری از قدرت‌های جهانی را به خود جلب کرد.

پروژه کانال پاناما

فردیناند دو لسپس فرانسوی با موفقیت در اجرای پروژه عظیم خود در حفر کانال سوئز، سعی کرد کانال جدیدی را ایجاد کند که اقیانوس اطلس و اقیانوس آرام را به هم متصل سازد تا حرکت بین شرق آسیا و اروپا را تسهیل کند. به دلیل سوء مدیریت و رسوایی مالی، طرح دولسپس شکست خورد و باعث شد که آمریکا پروژه ساخت این کانال را تصاحب کند.

علاوه بر این، با پایان جنگ اسپانیا و آمریکا در سال 1898، فشارها در کنگره بالا گرفت زیرا درخواست‌ها برای یافتن مسیری کوتاه‌تر برای اتصال شرق آمریکا به کالیفرنیا افزایش یافت. برای تردد بین این دو منطقه، کشتی‌های آمریکایی مجبور به عبور از تنگه ماژلان در جنوب آمریکا بودند.

مقامات آمریکایی برای پایان دادن به این معضل در ابتدا تصمیم گرفتند یک کانال بین دو اقیانوس را از طریق نیکاراگوئه حفر کنند، ولی این ایده به نفع پروژه کانال پاناما کنار گذاشته شد.

استقلال پاناما

مقامات واشنگتن به امید تحقق این پروژه، به سیاستمداران کلمبیایی نزدیک شده و پول هنگفتی را در ازای مقداری زمین در پاناما برای یک دوره اجاره صد ساله، به آنها پیشنهاد کردند. در ابتدا، دولت کلمبیا متمایل به پذیرش این توافق بود ولی در نهایت با مخالفت شدید نمایندگان مجلس مواجه شد.

در همین حال، تردید و بی‌تصمیمی سیاستمداران کلمبیایی، باعث نگرانی طبقه بورژوازی پاناما شد که از احتمال بازگشت آمریکایی‌‌ها به پروژه حفر کانال نیکاراگوئه بیمناک بودند.

در این گیر و دار، جنبش اعتراضی در پاناما به راه افتاد که خواستار لزوم جدایی از کلمبیا و کسب استقلال بود. در مواجهه با این وضعیت، تئودور روزولت، رئیس جمهوری ایالات متحده، در استفاده از موقعیت به نفع خود ابایی نکرد و بلافاصله دستور اعزام کشتی‌های جنگی را داد که در مقابل شهرهای پاناما و کولون مستقر شدند تا از مداخله نظامی کلمبیایی‌ها در منطقه جلوگیری کنند.

پاناما در 3 نوامبر 1903 استقلال خود را از کلمبیا اعلام کرد. تنها سه روز پس از آن بود که ایالات متحده آمریکا، پاناما را به عنوان یک کشور مستقل به رسمیت شناخت و در هجدهم همان ماه با پانامایی‌ها قراردادی امضا کرد که در ازای دادن مبلغ 10 میلیون دلار، کانال را حفر کند.