فوری

پخش زنده
  • صفحه اصلى
  • ايران
  • آیا نئاندرتال‌ها مانند انسان‌‌ امروزی با همدیگر صحبت می‌کردند

    یک پژوهش علمی جدید نشان می‌دهد که نئاندرتال‌ها کلمات را می‌شنیدند

    منبع: دبی - العربیه فارسی

    در مورد قدرت‌های زیاد نئاندرتال‌ها و مغز بزرگتر آنها نسبت به گونه‌های دیگر انسان‌های نخستین، سخن بسیار گفته شده است. مغز بزرگتر آنها، این انتظار را در دانشمندان ایجاد کرده است که قابلیت‌های خاصی در تکلم داشته باشند. یک پژوهش علمی جدید نشان می‌دهد که ؟نئاندرتال‌ها کلمات را می‌شنیدند و مانند انسان، به زبان می‌آوردند. آنها که نزدیکترین گونه انسان قدیم به ما هستند، کلماتی مانند «سلام» یا «خوب و بد» را با همدیگر رد و بدل می‌کردند.

    ابتدا تصور می‌شد که فقط انسان‌ کنونی برخلاف گونه‌های دیگر گذشته، به زبان گفتاری سخن می‌گویند. اما اکنون، دانشمندان به این نتیجه رسیدند که گونه دیگری از انسان قدیم به نام نئاندرتال «Neanderthals»، مانند ما توانایی شنیدن و سخن گفتن را داشته‌اند.

    پروفسور خوان لوئیس آرسواگا یکی از تهیه کنندگان این پژوهش علمی در دانشگاه «Universidad Complutense de Madrid» اسپانیا درباره سخن گفتن نئاندرتال‌ها می‌گوید، برای دهه‌ها یکی از مهمترین پرسش‌های اساسی در مطالعات روند تکاملی بشر این بوده که «آیا روش ارتباطی انسان و زبان گفتاری در سایر گونه‌های اجدادی ما انسان‌ها وجود داشته یا نه؟»

    تیم بین‌المللی پژوهشگران مرکز باستان‌شناسی« Atapuerca» در دانشگاه «Universidad Complutense de Madrid» ظرفیت‌های شنیداری نئاندرتال‌ها، «Homo sapiens» هومو ساپینس و اجداد نئاندرتال‌ها را بررسی کردند.

    این پژوهشگران در مقاله‌ای در مجله نیچر می‌گویند، ما نتیجه گرفتیم پایه ظرفیت‌های کلامی انسان جدید در دوره «پالئولیتیک» میانی معروف به دوره سنگی از دو میلیون سال تا نه هزار سال پیش، تکامل یافته است. توانایی برای صحبت، فرمان دادن، ارتباط برقرار کردن و صدا درآوردن در پاسخ به احساسات، یکی از پیچیده‌ترین امکانات برجسته انسان است. برای سال‌ها تصور می‌شد تکلم، یک ویژگی مختص به انسان جدید است که او را از انسان‌های نخستین متمایز می‌کند.

    گروهی از پژوهشگران بین‌المللی که از کشورهای اسپانیا و ایالات متحده با استفاده از سی‌تی‌اسکن سه بعدی مجازی با کیفیت بالا، از ساختار گوش هر کدام از گونه‌ها انسان نئاندرتال ایجاد کردند و سپس از این داده‌ها، برای مدل‌سازی فرکانس‌هایی استفاده کردند تا نحوه شنیدن گونه‌ها را مشخص کنند».

    به گفته پژوهشگران، اگرچه گوش انسان می‌تواند صداهایی بین فرکانس‌های 20 هرتز و 20 کیلوهرتز را بشنود، اما اکثر صداهای گفتاری انسان تا 5 کیلوهرتز است. نئاندرتال‌ها همانند «هومو ساپینس» حساسیت بیشتری در دامنه فرکانس 4-5 کیلوهرتز نسبت به اجدادشان از آتاپورکا نشان دادند.

    پژوهشگران همچنین، پهنای باند اشغال شده هر گونه از دامنه فرکانس‌هایی که گوش به آنها حساس‌تر است را نیز بررسی کردند.
    آنها نتایج کار خود را بر اساس بازسازی وسیع استخوان‌های سر و جمجمه فسیل‌های پیش انسان‌های نخستین به دست آوردند و بافت نرمی را- که ممکن است استخوان‌ها را در بر بگیرد- با محاسبات کامپیوتری بازسازی کردند.

    آنها پس از این پژوهش به این نتیجه رسیده‌اند که گونه‌های نئاندرتال نسبت به گونه‌های دیگر انسان قدیم می‌توانند طیف وسیع‌تری اصوات را از هم متمایز کنند. بنابرین نئاندرتال‌ها نسبت به اجدادشان هومو ساپینس ارتباط موثرتر و گسترده‌تری داشتند.

    این یک واقعیت است که نئاندرتال‌ها، قدرت شنوایی کامل و منطبق با گفتار انسانی داشتند را مشخص می‌کند که این توانایی تکلم در اجدادشان در گونه آتاپورکا، تکامل نیافته بود.

    پروفسور مرسدس كونده- والورده در دانشگاه آلكالا در اسپانیا، نویسنده اصلی این مقاله، گفت: «وجود توانایی‌های شنوایی مشابه، نشان می‌دهد كه نئاندرتال‌ها دارای یک سیستم ارتباطی پیچیده و كارآمد مانند گفتار مدرن انسان هستند».

    پژوهشگران بر این باورند که نئاندرتال‌ها حتی می‌توانستند شکلی از زبان داشته باشند. با این حال، این لزوما به این معنی نیست که آنها توانایی ذهنی صحبت کردن با همان زبان انسان‌های باستان را دارند.

    پروفسور Rolf Quam، یکی از نویسندگان این پژوهش علمی که به یافته‌های پژوهش اطمینان دارد، گفت: «این یکی از مهمترین مطالعاتی است که در طول کار خود انجام داده‌ام».

    این مطالعه با عنوان: «نئاندرتال‌ها و انسان‌های مدرن که از توانایی شنیداری و گفتاری مشابهی برخوردارند» در مجله بوم شناسی و تکامل طبیعت «نيتشر إيكولوجي أند إيفوليوشن» Nature Ecology and Evolution منتشر شده است.

    تبلیغات