.
.
.

نگاهی به افتخارات «زیبا‌ترین چشم سینمای فرانسه» که در ۹۲ سالگی درگذشت

منتشر شده در: آخرین به روزرسانی:

میشل مورگان بازیگر سر‌شناس تاریخ سینمای فرانسه در حالی در سن ۹۲ سالگی درگذشت، که کوله‌باری از افتخارات را برای خود و سینمای فرانسه و جهان به جای گذاشت.

او سه دهه در سینمای فرانسه و آمریکا درخشید و نخستین هنرپیشه‌ای بود که جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره فیلم کن را در سال آغازین اهدایش (۱۹۴۶) از آن خود کرد. مورگان همچنین در سال ۱۹۹۲ به پاس نقش‌آفرینی‌هایش در سینمای فرانسه جایزه سزار گرفت.
او همچنین مفتخر به دریافت جایزه لژیون دونور فرانسه شد. نشان لژیون دونور بالا‌ترین نشان افتخار کشور فرانسه است که ناپلئون بناپارت در ۱۹ می‌۱۸۰۲ آن را بنیان گذاشت. به این نشان در فارسی «نشان شوالیه ادب و هنر» نیز می‌گویند. از مهم‌ترین فیلمهایی که در آن نقش داشته می‌توان سمفونی پاستورال و بت افتاده را نام برد.

میشل مورگان در ۲۹ فوریه ۱۹۲۰ در «نور سور سن» که یک محله ثروتمند در حومه پاریس بود، به دنیا آمد. سنین کودکی و نوجوانی‌اش را در منطقه «دیپ سینه ماریتیم» گذراند. میشل مورگان، زمانی که تنها ۱۵ سال داشت، خانه‌اش را ترک کرد و به پاریس رفت تا بازیگر شود. او ابتدا بازیگری را نزد «رنه سیمون» آموخت. در‌‌ همان زمان ناچار بود در فیلم‌های دیگری نیز کارهای پیش‌پا افتاده انجام دهد تا بتواند هزینه کلاس‌های خود را تامین کند. او که تا آن زمان «سیمونه رنیی روسل، نام داشت، پس از آن نام هنری» میشل مورگان «را برای خود انتخاب کرد زیرا که به نظرش نام مورگان بیشتر به هالیوود می‌خورد.

مارک آلگره، کارگردان فرانسوی در سال ۱۹۳۷، اولین کسی بود که یک نقش جدی به میشل مورگان پیشنهاد کرد. او از مورگان برای بازی در نقش مقابل ژول اگوست مورر، در فیلم گریبوی (Gribouille) دعوت کرد. او در سال بعد در فیلم بندر سایه‌ها (Le Quai des brumes) به کارگردانی مارسل کارنه، در نقش مقابل ژان گابن ظاهر شد.

در سال ۱۹۴۱ و با آغاز نبرد فرانسه و تسلیم این کشور در مقابل ارتش آلمان نازی، میشل مورگان در حالی که با شرکت فیلم‌سازی آر. ک. ئو آمریکا قرارداد داشت، ایالات متحده را ترک کرده و به وطنش بازگشت. او در این مدت به جز حضور در فیلم جوآن پاریس در ۱۹۴۲ و همچنین فیلم بالا‌تر و بالا‌تر در ۱۹۴۳، موفقیت چندانی کسب نکرد.

او برای بازی در نقش زن در فیلم کازابلانکا به شدت مورد توجه کارگردان این فیلم قرار گرفت لیکن شرکت آر. ک. ئو، مبلغ پیشنهادی کمپانی برادران وارنر را نپذیرفت و این نقش به اینگرید برگمان رسید. البته مورگان علیرغم از دست دادن کازابلانکا، در سال ۱۹۴۴ شانس همبازی شدن با همفری بوگارت و همکاری با برادران وارنر را در فیلم «پاساژ تو مارسل» به دست آورد.

با پایان جنگ، مورگان مجددا به فرانسه بازگشت و در سال ۱۹۴۶ در فیلم سمفونی پاستورال ساخته ژان دولانوا حاضر شد. او برای ایفای نقش در این فیلم، برنده جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره فیلم کن فرانسه شد. او اولین بازیگر زن بود، که اینجایزه را از آن خود کرد.



او فعالیتش در سینما به عنوان بازیگر را ادامه داد و در سال ۱۹۴۸ در فیلم بت سقوط‌کرده، در سال ۱۹۴۹ در فیلم فابیولا، در سال ۱۹۵۳ در فیلم مغرور و زیبا، در سال ۱۹۵۵ در فیلم مانور بزرگ، در سال ۱۹۵۶ در فیلم ملکه ماری آنتوانت فرانسه ایفای نقش کرد. در دهه ۱۹۶۰ او در فیلم فرمانده گم‌شده که در واقع نسخه‌ای از فیلم یوزباش بود و در سال ۱۹۶۶ ساخته شد، نیز حاضر شد. با آغاز دهه ۱۹۷۰ او عملا بازنشسته شد و بازیگری در سینما را کنار گذاشت.

به پاس خدمات میشل مورگان به صنعت سینمای جهان، ستاره‌ او پلاک ۱۶۴۵ پیاده‌روی مشاهیر هالیوود در خیابان وین هالیوود نصب شد. برای حضور طولانی مدت او در سینمای فرانسه، در سال ۱۹۹۲ جایزه سزار به او اهدا شد. در سال ۱۹۹۶ نیز در جشنواره فیلم ونیز به دلیل یک عمر دستاورد، نشان شیر طلایی جشنواره به او تعلق گرفت.

میشل مورگان در دهه ۱۹۶۰، علاوه بر بازیگری، نقاشی نیز می‌کرد. او در فاصله زمانی ۲ مارس تا ۳۰ آوریل ۲۰۰۹، نمایشگاهی فردی از آثار نقاشی خود در پاریس، تحت عنوان Artistes En Lumière à Paris برگزار کرد. در سال ۱۹۷۷ او کتاب خاطرات خود را با عنوان With These Eyes منتشر کرد.



مورگان در سال ۱۹۴۲ با ویلیام مارشال ازدواج کرد و از او صاحب یک پسر به نام مایک مارشال شد. این زوج در سال ۱۹۴۸ از یکدیگر جدا شدند و مورگان در سال ۱۹۵۰ با آندری ویدال، بازیگر فرانسوی ازدواج کرد. این ازدواج نیز تنها ۹ سال دوام آورد و این دو در سال ۱۹۵۹ طلاق گرفتند. ژراژ اوری سومین مردی است که رسما وارد زندگی میشل مورگان شد. این نویسنده، کارگردان و بازیگر فرانسوی تا پایان زندگی در سال ۲۰۰۶، در کنار مورگان ماند.

میشل مورگان در ۲۰ دسامبر ۲۰۱۶ در سن ۹۶ سالگی در مودون فرانسه به مرگ طبیعی درگذشت. مراسم وداع با او در کلیسای سنت پی‌تر در نوی-سور-سن برگزار شد و جسد او در ۲۳ دسامبر ۲۰۱۶ در گورستان مون‌پارناس پاریس به خاک سپرده شد.