.
.
.

جنجال شبیه سازی یک دایناسور توسط دانشمندان بریتانیایی

منتشر شده در: آخرین به روزرسانی:

یک داستان خارق العاده در باره کلون سازی دایناسورها این روزها در تویتر هیجان زیادی را بوجود آورده و هشدارها در باره ساخت یک ژوراسیک پارک دیگر را براه انداخته است. اما همانگونه که انتظار می رفت، این هم یک داستان قلابی دیگری است که در سایتهای اجتماعی منتشر شده است.

نشریه ایندیپندت روز 31 مارس نوشت در این داستان ادعا شده دانشمندان دانشگاه جان مورز بریتانیا، یک آپوتوساروس به نام "اسپات" را، از راه گرفتن دی.ان.ای این حیوان از یک فسیل و تزریق آن به رحم یک شترمرغ، کلون سازی کرده اند.

در این مقاله آمده است، "کلون سازی این دایناسور، که برای اولین بار اتفاق می افتد، به گفته دانشمندان یک رویداد فوق العاده در مهندسی ژنتیک بحساب می آید."

اما سایتی که این داستان را منتشر کرده، قبلا نیز سابقه چاپ داستانهای دروغین دیگر را دارد.

این بار در این داستان دروغین حتی عکسی از بچه دایناسور کلون سازی شده نیز چاپ شده (این عکس البته مربوط به یک بچه کانگاروست) و به نقل از دکتر گما شرایدون، استاد شیمی دانشگاه جان مورز بریتانیا نقل کرده "ما فکر می کردیم که این فقط در فیلم اتفاق می افتد. اما ما توانسته ایم این کار را در آزمایشگاه خود انجام دهیم. این فوق العاده است."

به نوشته ایندیپندنت گما شرایدون واقعی استاد دانشگاه نیست. او یکی از دوستان صاحب سایت منتشر کننده این خبر است که با استفاده از نام خود خوانندگان زیادی را به حساب تویتریش کشانده است.

انتشار این داستان در تویتر هیجان زیادی را در این سایت اجتماعی بوجود آورده و عده ای "عاقبت خوبی برای آن پیش بینی نکرده" و آنرا با دستان فیلم "ژوراسیک پارک" مقایسه کرده اند که در بطن آن یک فرضیه احتمالا نیمه علمی نهفته است.

در این فیلم، دانشمندان از شکم یک پشه فسیل شده، خون یک دایناسور را استخراج می کنند و به دی.ان.ای این حیوان دست می یابند. اما در ماه سپتامبر سال گذشته، گروهی از دانشمندان "خط بطلان بر فرضیه ژوراسیک پارک" و این روش دستیابی به دی.ان.ای حیوانات منقرض شده کشیدند.

دانشمندان دانشگاه منچستر بریتانیا، سعی کردند تا دی.ان.ای حشراتی را که در صمغها فسیل شده و عمری بین 60 تا 10 هزار سال دارند را استخراج کنند. آنها باوجود استفاده از پیشرفته ترین وسایل استخراج، نتوانستند هیچ دی.ان.ای، چه قدیمی و چه جدید، بدست بیاورند.

علت این عدم موفقیت خیلی ساده است. مولکولهای دی.ان.ای چندان سخت جان نیستند. آنها در شرایط مختلف طبیعی و بصورت نیمه-فعال فقط حدود 521 سال می توانند دوام بیاورند. قدیمیترین دی.ان.ای شناخته شده موجود در طبیعت مربوط به نیم میلیون سال پیش است، و این هم خیلی با 65 میلیون سال، زمان انقراض دیناسورها، فاصله دارد.

برای هواداران ژوراسیک پارک، این خبر می تواند بازتابی دوگانه داشته باشد. اینکه دایناسورها در یک جزیره دور افتاده بتوانند سر به شورش بردارند، حتما خیلی هیجان انگیز است، ولی فقط می تواند یک رویای علمی-تخیلی باشد. اما اگر هنوز می خواهید هر طور شده یک دایناسور "ولوسی راپتور" را زنده کنید، بهتر است دی.ان.ای را فراموش کنید و به دنبال ساختن یک ماشین زمان بروید.