فوری

پخش زنده

بانوی افغان: من حامله بودم که طالبان همسرم را کشتند قاتلان همسرم باید محاکمه شوند

منبع: دبی_العربیه.نت فارسی

نوریه بانوی افغان که مادر شش فرزند است به تنهایی از این فرزندان محافظت می‌کند. وی می‌گوید وقتی همسرش را طالبان کشتند یک ماهه حامله بود، وی خواهان به محاکمه کشانیدن قاتلان همسرش است.

نوریه مادری است که در روزگار نامساعدی که دست بی‌رحم جنگ او را از ولسوالی سانچارک ولایت سرپل افغانستان به محله‌ی دورافتاده‌ای در شهر مزارشریف مرکز ولایت بلخ این کشور آواره کرده است.

خبرنگار روزنامه هشت صبح نوشت، از جنگ‌های سرپل می‌پرسم و این که چطور به این‌جا رسیده است. حرف‌هایش را با همین جمله شروع می‌کند که همسرم را در جنگ از دست داده‌ام. مرگ همسرش دردناک‌ترین زخمی است که جنگ بر پیکر نحیف او زده است.

نوریه در مورد مرگ همسرش گفت: «از خانه برآمد که بره یک نان و اَو(آب) به همی اوشتُکا(فرزندان) بیاره، مرده‌ شه آورده به مه دادن».

اشک‌هایش را با گوشه‌ی چادر سرخش پاک می‌کند. فرزندانش در اطرافش نشسته‌اند و ناامیدانه به مادر می‌نگرند.
زنی که کنار نوریه نشسته است می‌گوید، نوریه زنده‌گی خوبی نداشت. یک دختر یتیم بود، او را به شوهر دادند، اختلاف سنی‌اش با شوهرش بسیار زیاد بود؛ اما حضور شوهرش در زنده‌گی، کمک بزرگی به نوریه و فرزندانش بود. حالا با شش فرزند روی دستش، تنها مانده است.

وقتی خبر مرگ همسرش را آوردند، نوریه اولین هفته‌های بارداری هفتمین فرزندش را شروع کرده بود، او حالا یک کودک شش‌ماهه را در بطن دارد.

گروه طالبان هنگام ورود‌ش به ولسوالی سانچارک ولایت سرپل افغانستان، قوانین سختی را برای مردم محل وضع می‌کند و برای تامین نیازهای مالی این گروه، از مردم باج می‌گیرد. این دو زن می‌گویند هر کسی که نمی‌توانست برای طالبان پول بدهد، آنان او را تهدید به مرگ می‌کردند، مردم مجبور بودند با موجودیت وضعیت نابسامان اقتصادی به طالبان پول بدهند.

سانچارک، یکی از ولسوالی‌های ولایت سرپل افغانستان است. این ولسوالی از شرق با ولایت بلخ هم‌مرز است به همین دلیل باشنده‌گانش به کرات به مزارشریف مرکز ولایت بلخ رفت‌وآمد می‌کنند. مساحت این ولسوالی یک هزار و 890 کیلومتر مربع است.

بعد از مرگ همسر نوریه، جوِ حاکم در سانچارک برای او غیر قابل تحمل می‌شود. دست فرزندانش را می‌گیرد و راهی مزارشریف مرکز ولایت بلخ می‌شود.

نوریه اظهار کرد: «اونجه هم گشنه(گرسته) بودم،‌ این‌جه هم گشنه استم، ولی حداقل اینجه امنیت دارم و جنگ نیست. آمدم همینجه که قوم و خویشم است شاید د پالوی همینا گذرانم شوه».

به گزارش روزنامه هشت صبح، نهادهای کمک‌کننده به این کمپ، بسیارکم توجه کرده‌اند. برای 190 خانواده هیچ گونه کمکی نشده است و بقیه‌ی خانواده‌ها آخرین کمک را در ماه رمضان دریافت کرده‌اند.

نوریه در سخت‌ترین شرایط به سر می‌برَد، سرپناهی برای زنده‌گی کردن و غذایی برای خوردن ندارد. سه پسر کوچک دارد که برای‌شان دشوار است مخارج خانواده را تامین کنند.

پسر بزرگ نوریه هشت سال دارد و روزانه در اطراف کمپ، بوتل‌های خالی آب و پوچک‌های مرمی را جمع می‌کند و در حال حاضر این تنها منبع درآمد ناچیز آن‌ها است.

فرزندان نوریه در سانچارک درس می‌خواندند، ولی طالبان با ورودش، مکاتب را به روی دانش‌آموزان بستند و کودکان را با توسل به زور به مدرسه‌های دینی می‌فرستادند. نوریه گفت: «دگه از اونجه خلاص شدیم. خانه و زنده‌گی مه ایلا کده آمدم. هیچ چیز نمانده برم».

از همسرش یک شناس‌نامه مانده است. دخترش شناس‌نامه‌ی پدر را از داخل خیمه می‌آورَد تا به من نشان بدهد. مصطفا پسر نوریه، شناس‌نامه را بغل می‌گیرد، تنها چیزی است که از پدر برای این کودکان مانده است.نوریه هر روز شاهد این منظره‌ی غم‌انگیز است.

وی علاوه کرد: «کلانایش خو می‌فامه، ولی اولادای خُردم که پرسان می‌کنن، پدرم کجاست؟ حیران می‌مانم چه بگویم بر شان».

نوریه و همسرش، آرزو داشتند فرزندان‌شان درس بخوانند، ولی دست بی‌رحم جنگ، سرنوشت دیگری برای‌شان رقم زد. نوریه با شش فرزندش کنار خیمه‌اش نشسته است و انتظار روزهای خوب و روشن را می‌کشد. می‌گوید گاهی دلم می‌گیرد وقتی یاد روزهایی می‌افتم که همسرم زنده بود و در خانه‌ی خودمان زنده‌گی می‌کردیم.

براساس گزارش این روزنامه، همسر نوریه را اعضای طالبانی کشته‌اند که شماری از همراهان‌شان در این اواخر از زندان‌های حکومت افغانستان آزاد شدند. نوریه نمی‌تواند طالبان را ببخشد، او انتظار دارد قاتلان همسرش محاکمه(دادگاه) شوند.

این بانوی افغان در شرایطی خواهان به محاکمه کشانیدن قاتلان همسرش است که در این روزها مذاکرات صلح میان دولت افغانستان و طالبان در دوحه قطر ادامه دارد.

کمیسیون مستقل حقوق‌بشر افغانستان نیز با نشر اعلامیه‌ای نوشت: «خواسته‌های قربانیان و عموم مردم باید به‌عنوان رکن اصلی گفت‌وگوها در نظر گرفته شده و به رسمیت شناخته شود‌. صدای قربانیان باید شنیده شود، به رنج‌های آن‌ها اذعان‌ و به نیازهای بشردوستانه آن‌ها رسیدگی شود».

تبلیغات

برگزیده های کاربران