فوری

پخش زنده

تماس ناسا بعد از 8 ماه با ویجر 2

منبع: دبی-العربیه.نت فارسی

ناسا پس از هشت ماه قطع ارتباط با فضاپیمای «ویجر 2» به لطف یک ارتقای فناوری کلیدی، توانست با این کاوشگر دوردست تماس بگیرد. ناسا اعلام کرده است که در تاریخ 29 اکتبر با استفاده از «دیش ایستگاه فضای عمیق 43 » که اخیراً در کانبرای استرالیا به روز شده، دستوراتی را به این کاوشگر ارسال کرده است.

به گزارش تارنمای ناسا، این ارتقا بخشی از آزمایش یک سخت افزار جدید و شامل یک فرستنده رادیویی بود که 47 سال بود تعویض نشده بود، یعنی حتی قبل از پرتاب «ویجر 2». تیم مأموریت در ماه‌های گذشته به روزرسانی وضعیت و داده‌های علمی را از «ویجر 2» دریافت کرد، اما نمی‌توانست با آن تماس بگیرد.

دیش ایستگاه فضای عمیق 43، بخشی از یک شبکه فضای عمیق است که تماس با تمام فضاپیماهای فراتر از ماه را تا زمانی که یک خط دید به زمین وجود داشته باشد، تضمین می‌کند. این دیش تنها ابزاری است که می‌تواند با «ویجر 2» ارتباط برقرار کند.

این کاوشگر آنقدر دور است(در فاصله 18.7 میلیارد کیلومتری زمین) که تنها دیشDSS۴۳ در نیمکره جنوبی زمین است که به اندازه کافی برای ارسال دستورات به ویجر 2 قدرتمند است.

هنگامی که این دیش در فوریه 2021 به طور رسمی دوباره آنلاین شود، این ارتقاها برای موارد مهم‌تر از ویجر 2 بسیار مهم خواهد بود. ناسا انتظار دارد مریخنورد «استقامت» در 18 فوریه 2021 روی سطح مریخ فرود آید و DSS۴۳ می تواند نقش اساسی در این ماموریت ایفا کند.

کاوشگر ویجر 2 با آنتن رادیویی خود با ایستگاه زمینی در ارتباط است و این ارتباط رادیویی با سرعت نور صورت می‌گیرد. سوخت این فضاپیما، پلوتونیم 238 است و احتمالا تا 5 سال آینده به کارش ادامه می‌دهد و پس از آن برای همیشه با همین سرعتی که دارد در فضا به پیش می‌رود.

این کاوشگر بی‌ سرنشین در تاریخ 20 آگوست 1977 در قالب برنامه «ویجر» برای مطالعه سیاره‌های خارجی منظومه شمسی و همچنین فضای میان‌ستاره‌ای توسط ناسا به فضا پرتاب شده ‌است. این کاوشگر 722 کیلوگرمی تاکنون بیش از 43 سال است که در مأموریت بوده و همچنان به ارسال پیام ادامه می‌دهد. این دو فضاپیما در حال حاضر سوخت کمی دارند و اعضای مأموریت برای حداکثر استفاده از توان باقی‌مانده، برخی از ابزارهای علمی آن‌ها را خاموش کرده‌اند.

اگرچه «ویجر 2» شانزده روز پیش از «ویجر 1» به فضا پرتاب شد، اما به دلیل داشتن مسیر متفاوت (که در نهایت پرواز از کنار اورانوس و نپتون را ممکن می‌ساخت) توسط همتای خود «ویجر 1» پشت سر گذاشته شد، ویجر 1 هم اکنون 22.6 میلیارد کیلومتر از زمین فاصله گرفته است. «ویجر 2» به ‌همراه «ویجر 1» و «پایونیر 10» و «پایونیر 11» از دورترین ساخته‌های دست بشر در فضا محسوب می‌شوند.

ماموریت «ویجر» بررسی و مکان‌یابی مرزهای منظومه شمسی شامل کمربند کوئیپر، هلیوسفر و فضای میان‌ستاره‌ای است. این فضاپیما نخستین کاوشگری بود که از سیاره‌های غول یخی؛ اورانوس و نپتون، دیدار کرد. «ویجر 2» در 29 ژوئن 1979 به مدار مشتری رسید و نیز در 26 آگوست 1981 از کنار زحل و در 26 ژانویه 1986 از کنار اورانوس گذر کرد.

تبلیغات

برگزیده های کاربران