تمام حقوق محفوظ است شبکه العربیه © 2019

برای دوستان خود بفرستید

بستن
وظایف سیاسی نهادهای بین‌المللی در یمن
نام دوست:
ایمیل دوست:
نام فرستنده:
ایمیل فرستنده:
کد ایمنی

 

سه شنبه 15 جمادی الاول 1440هـ - 22 ژانویه 2019م
آخرین به روز شدن: سه شنبه 11 ربیع الاول 1440هـ - 20 نوامبر 2018م KSA 18:28 - GMT 15:28
وظایف سیاسی نهادهای بین‌المللی در یمن

در 19 سپتامبر گذشته تعدادی از فعالان حقوقی و روزنامه‌نگاران یمنی در حاشیه دوره 39 نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل در ژنو، با کمال جندوبی، رئیس گروه ویژه تحقیق درباره نقض حقوق بشر در یمن دیدار کردند. هدف از این دیدار گفتگو با گروه ویژه درباره گزارش منتشر شده در ماه آگوست بود؛ گزارشی که به دلیل وجود برخی اشتباهات و نادیده گرفتن بسیاری از تخلفات حوثی‌ها در یمن، جنجال‌های گسترده‌ای در پی داشت.

من از جمله افرادی بودم که در این نشست حاضر شدند. جندوبی در ابتدا روش‌شناسی تهیه این گزارش را توضیح داد و به مشکلاتی که گروه تحقیق خلال دیدار از برخی مناطقی که در آنها تخلف صورت گرفته و موانعی که مانع از دسترسی به دیگر مناطق می‌شد را تشریح کرد. مهم‌ترین چیزی که الجندوبی آن روز گفت این بود که گروهش به دلیل خطرات امنیتی که ممکن بود به آنها دچار شوند از دسترسی به استان تعز و برخی مناطق دیگر که حوثی‌ها در آن مرتکب تخلف شده‌اند، منع شدند.

در اوج گفتگوها، منصور الشدادی که یک فعال حقوقی اهل استان مارب است، از جندوبی پرسید: «چرا به استان مارب نرفتید تا از جرایمی را که حوثی‌ها در آنجا انجام می‌دهند، مطلع شوید؟ ماربی شهری امن بود و حوثی‌ها آن را موشک‌باران کردند.: جندوبی گفت که گروهش به دلیل اوضاع امنیتی از ورود به این شهر منع شد. به او گفتم که سفیر آمریکا و دیگر سفرا و روزنامه‌نگاران کشورهای اروپایی به شکل مستمر به این شهر می‌روند و مارب امن است. مندوبی حرف مرا قطع کرد و گفت: «او سفیر آمریکاست؛ کشوری عظیم.» به او پاسخ دادم که «تو سازمان ملل را نمایندگی می‌کنی.» بحث در اینجا به پایان رسید که او گفت: «گروه امنیت و سلامت سازمان ملل متحده است که به دلایل امنیتی مانع از دسترسی آنها به این استان‌ها شده و او نمی‌تواند پا را فراتر بگذارد.» اینگونه بود که در گزارش بین‌المللی، مهم‌ترین بخش وخونبارترینش درباره تخلفات حوثی‌ها ذکر نشد.

در همان روز با نبیل عبدالحفیظ، سرپرست وزارت حقوق بشر یمن دیدار کردم و به عدم تامین امنیت گروه گزارشگر از سوی دولت یمن و وزارت حقوق بشر این کشور، برای ممکن شدن آگاه شدن آنها از تخلفات حوثی‌ها، اعتراض کردم. عبدالحفیظ تاکید کرد که وزارت حقوق بشر بارها به صورت شفاهی و کتبی از این گروه خواسته به تعز و مارب بروند و حمایت کامل را برای آنها تامین کرد ولی این درخواست‌ها از سوی گروه سازمان ملل رد شد. این موضوع بعدها از سوی محمد عسکر، وزیر حقوق بشر یمن نیز مورد تاکید قرار گرفت.

این جزئیات را زمانی یادم آمد که اخباری می‌خواندم درباره اینکه یک هیات بلندپایه از نهادهای بین‌المللی جان خود را به خطر انداخته و علیرغم درگیری‌های مسلحانه در شهر الحدیده و مناطق پیرامون آن ، سه‌شنبه هفته گذشته وارد این شهر شد. سرپرستی این هیات را دیوید بیزلی، مدیر برنامه جهانی غذا که در 90 کشور جهان فعالیت دارد، برعهده داشته و به همراه لیزی گراندی، هماهنگ‌کننده امور انساندوستانه در یمن و دیگران جان خود را به خطر انداخته و وارد الحدیده شدند در حالی که زفیر گلوله‌ها، صدای انفجارها و غرش توپ‌ها و هواپیماها را می‌شنیدند. هدف [آنها] متوقف کردن عملیات آزادسازی الحدیده و نجات شبه‌نظامیان حوثی بود که سازمان ملل در قطعنامه‌هایش آنها را شورشی می‌نامد.

از این دوگانگی بزرگ، ما یمنی‌ها چه برداشتی باید بکنیم؟ این نهادها به حامیان آشکار حوثی‌ها تبدیل شده‌اند. یمنی‌ها در شبکه‌های اجتماعی و نشست‌های روزانه‌شان می‌پرسند «چرا داستان دائما تکرار می‌شود؟» هر گاه دولت یمن به آزادسازی هر کدام از استان‌ها نزدیک شده، نهادهای بین‌المللی به سرعت بیانیه داده و با هدف متوقف کردن آزادسازی این استان‌ها، درباره شرایط انسانی هشدار داده‌اند و هرگاه حوثی‌ها مرتکب جنایتی شوند، این نهادها دم بر نمی‌آورند. لازم به یادآوری است که این نهادها زمانی که حوثی‌ها کاملا مسلح به صنعاء و دیگر استان‌ها وارد شدند، این نهادها سکوت کردند. زمانی که حوثی‌ها تعز را محاصره و ورود آب، غذا و دارو را به این شهر منع کردند و حتی نوزادان در بیمارستان‌های صنعا به دلیل نبود اکسیژن جان باختند، صدایی از این نهادها بلند نشد.

هنوز همگان به یاد دارند چه اتفاقی در 22 ژانویه 2016 رخ داد. اداره امنیت و سلامت سازمان ملل جان هفت نفر از مدیرانش، از جمله هماهنگ‌کننده پیشین امور انساندوستانه را به خطر انداخت و آنها را به شهر تعز فرستاد تا بیانیه‌ای شرم‌آوری منتشر کرده و ادعا کنند، محاصره‌ای در کار نیست. سه سال و نیم پس از آن هنوز هیچ کدام از این نهادها نتوانسته بیانیه یا گزارشی منتشر و به وجود محاصره انسانی در تعز اعتراف کند.

این موضوع در مورد نهادهای دیگر (غیر بین‌المللی) نیز صدق می‌کند. چه چیزی یک نهاد خیریه بریتانیایی را به انجام امور سیاسی در یمن و راه‌اندازی کمپینی رسانه‌ای با حمایت و تامین مالی اروپایی و آمریکا وا می‌دارد که هدف از آن تغییر یا تصحیح قطعنامه 2216 سازمان ملل است که از حوثی‌ها می‌خواهد سلاح خود را بر زمین بگذارند؛ موضوعی که بازگشت حکومت و پایان جنگ را تضمین می‌کند.

اقدامات شبهه‌برانگیز و تخلفات شرم‌آور متعددی وجود دارد که از سوی برخی نهادهای بین‌المللی فعال در یمن انجام می‌شود و ثابت می‌کند که موضوع حقوق بشر سیاسی‌کاری شده و به شکل آشکاری برای ناکام کردن اقدامات نظامی به کار گرفته می‌شود که هدف آنها بازگرداندن حکومت یمن و آزادسازی این کشور از سرکشی گروهی که باور دارند خدا به آنها اجازه سیطره بر حیات مردم یمن و کنار زدن آنها را دارد، در جریان است.

حالا یمنی‌ها با توطئه‌هایتان و تلاش‌های هماهنگتان با برخی کشورها که خواهان باقی ماندن شبه‌نظامیان حوثی در شبه‌جزیره عربی هستند تا خنجری در پهلوی عرب‌ها باشند، آشنا شده‌اند... اما، هیهات.

مترجم: ضیاء ناصر

تمام مقاله هاى منتشر شده تنها بازتاب دهنده نظر نويسنده آن است**