تمام حقوق محفوظ است شبکه العربیه © 2018

برای دوستان خود بفرستید

بستن
شباهت اعتراضات اخیر ایران به پارک گزی استانبول
نام دوست:
ایمیل دوست:
نام فرستنده:
ایمیل فرستنده:
کد ایمنی

 

پنج شنبه 7 شوال 1439هـ - 21 ژوئن 2018م
آخرین به روز شدن: چهارشنبه 14 جمادی الاول 1439هـ - 31 ژانویه 2018م KSA 08:33 - GMT 05:33
شباهت اعتراضات اخیر ایران به پارک گزی استانبول

در جریان اعتراضات اخیر، شهردار آنکارا توئیتی کرد و ماجرای این اعتراضات را به اعتراضات پارک گزی استانبول تشبیه کرد. شهردار همه چیز را از چشم اغیار دید و نوشت که کشورهای غربی در ماجرای گزی ناکام ماندند و اکنون می‌خواهند ایران را به آشوب بکشند.

در خصوص این توئیت فقط باید برای شهر پیشرو آنکار متاسف بود که چنین شهرداری دارد. البته اخیراً ایران و ترکیه زیاد با هم دل و قلوه رد و بدل می‌کنند و این حرف‌ها می‌تواند در این راستا هم باشد. اما حقیقت این است که ماجرای گزی به اعتراضان اخیر ایران یک شباهت بی‌نظیر داشت، و این شباهت ابداً چیزی نیست که شهردار آنکارا می‌گوید.

ماجرای پارک گزی از اعتراض به تخریب یک پارک تاریخی و قدیمی شروع شد. اردوغان می‌خواست در محل این پارک مسجدی باشکوه و لابد به سبک مسجد سلطان احمد از خود به یادگار بگذارد. در شهری با هزاران مسجد، فقط از آدمی خودخواه چنین کاری بر می‌آمد.

این اعتراضات به سایر شهرهای ترکیه گسترش یافت. اما شیوه جمع کردن ماجرا، به لکه ننگی در کارنامه اردوغان و حزب حاکم تبدیل شد. برخورد تحقیرآمیز اردوغان با معترضان، عملاً دوران زمامداری او را به قبل و بعد از پارک گزی تقسیم کرد.

قبل از این اعتراضات اردوغان به یک الگوی دمکرات و موفق در جهان اسلام تبدیل شده بود. به عنوان مثال و درست در همان تاریخ راشد الغنوشی رهبر حزب النهضه تونس متهم بود که می‌خواهد نقش خمینی را در تونس بازی کند. او در دفاع از خود گفت چرا من را به اردوغان تشبیه نمی‌کنید؟ اردوغان چنین اعتباری در جهان داشت و همه رهبران جهان اسلام دوست داشتند که به او تشبیه شوند.

اما ماجرای پارک گزی با سرعتی بی‌پایان خوی سلطانی اردوغان را نشان داد. بعد از آن ماجرا اردوغان چنان سقوط کرد که امروز حتی دفاع از بخش مثبت کارنامه او هم کار بسیار دشواری است.

البته اعتراضات پارک گزی بی‌نتیجه نبود و تا این لحظه آن پارک تاریخی و درختان قدیمی آن سر جای خود مانده است، اما بزرگترین دستاورد این اعتراضات لُو رفتن اردوغان بود که بعد از آن هر کاری کرد نتوانست آب رفته را به جوی بازگرداند.

بزرگترین دستاورد اعتراضات اخیر در ایران هم شبیه همین دستاورد پارک گزی بود. به فاصله چند روز "کرکس‌های" اصلاح‌طلب چنان دستپاچه شدند که همه مافی‌الضمیر خود را روی دایره ریختند و نشان دادند که چه ماهیتی دارند. کرکس‌ها بیست سال است که از نارضایتی مردم عاصی بهره می‌برند و رای آنها را می‌گیرند، در عین حال هر گونه اعتراض مردمی که از کانال کرکس‌ها نباشد را به شدت محکوم می‌کنند و اغتشاش می‌نامند و به قوای نظامی هم شیوه‌های دهه شصت را یادآور می‌شوند.

کرکس‌ها نشان دادند که از هر تمامیت‌خواهی تمامیت‌خواه‌ترند. ماله‌کشان مقیم خارج آنها این روزها حتی چشم دیدن اعتراض دختران را هم ندارند و تمام دلخوشی آنها این است که دوشنبه بود و چهارشنبه نبود و با روسری رنگی بود و سفید نبود. چهل انتخابات دیگر با "تَکرار" مکررات بد و بدتر هم قادر نبود که ماهیت کرکس‌های به اصطلاح اصلاح‌طلب را چنین به عامه مردم نشان دهد.

منبع: صفحه فیس‌بوکی نویسنده

تمام مقاله هاى منتشر شده تنها بازتاب دهنده نظر نويسنده آن است**