تمام حقوق محفوظ است شبکه العربیه © 2019

برای دوستان خود بفرستید

بستن
دولت پایندهٔ عشق (به مناسبت روز جهانی عشق)
نام دوست:
ایمیل دوست:
نام فرستنده:
ایمیل فرستنده:
کد ایمنی

 

دوشنبه 14 جمادی الاول 1440هـ - 21 ژانویه 2019م
آخرین به روز شدن: جمعه 23 ربیع الثانی 1436هـ - 13 فوریه 2015م KSA 12:24 - GMT 09:24
دولت پایندهٔ عشق (به مناسبت روز جهانی عشق)

جوان‌های ایرانی اکنون می‌خواهند به شکلی خودشان را به آن بخش از جهان پیش رونده‌ای وصل کنند که از جنگ، خشونت، تعصب، و ممنوعیت‌های قرون وسطایی دور شده و تلاش می‌کند تا به سوی شادمانی، آرامش، مهر آفرینی و مهرورزی نزدیک شود. در این راه فرهنگ اصیلشان راهنمای آنهاست.

بر اساس خبرهایی که رسانه‌ها از ایران می‌دهند، روز والنتاین، یا روز عشق، یکی از پر طرفدار‌ترین جشن‌هایی است که در چند سال گذشته در ایران برگزار می‌شود. تعجبی هم ندارد؛ زیرا بیشترین مردمان ایران، به ویژه تحصیل کرده‌ها، آنقدر از این حکومت عبوسِ غم زدهٔ عاری از مهر و عشق، و گریزان از تمدن جهانی، خسته شده‌اند که بسیار بیش از گذشته به جشن‌های زمینی و ملی خودشان توجه نشان می‌دهند و، در‌‌ همان حال، هر جشن جهانی را که در خود معنایی متضاد با تفکر حکومت اسلامی داشته باشد عزیز می‌دارند.

جوان‌های ایرانی اکنون می‌خواهند به شکلی خودشان را به آن بخش از جهان پیش رونده‌ای وصل کنند که از جنگ، خشونت، تعصب، و ممنوعیت‌های قرون وسطایی دور شده و تلاش می‌کند تا به سوی شادمانی، آرامش، مهر آفرینی و مهرورزی نزدیک شود. در این راه فرهنگ اصیلشان راهنمای آنهاست.

ایرانیان، به استناد فرهنگ باستانی و تاریخی خود، و به دلیل سنت‌ها و جشن‌های ملیشان، و به اساس ادبیات و استوره‌هاشان، با شاد بودن و عشق ورزیدن نسبتی ناگسستنی دارند. آن‌ها قرن‌های متمادی، و با وجود فراز و نشیب‌هایی که در تاریخ خود داشته‌اند، این فرهنگ شاد و مهرورز را حفظ کرده و آن را از آسیب فراموشی و کهنگی در امان نگاه داشته‌اند.

بگذریم که متعصبین مذهبی، در هر دوره‌ای که اجازهٔ سر برافراشتن داشته‌اند، و یا شریک و صاحب قدرت سیاسی شده‌اند، اولین حملهٔ خود را به آنچه‌هایی سامان داده‌اند که سبب شادمانی و مهرورزیدن مردم می‌شده. آن‌ها «محتسب» را به سراغ حافظ فرستاده‌اند چرا که او با صدایی رسا در آسمان شعرش ندا می‌داد که:

از صدای سخن عشق ندیدم خوش‌تر
یادگاری که در این گنبد دوار بماند

و خیام را «ملحد» می‌خواندند چرا که می‌سرود:

می‌خوردن و شاد بودن آیین من است
فارغ بودن ز کفر و دین، دین من است

و مثنوی مولانا را، (به قول خودشان) با انبر می‌گرفتند و در آتش می‌انداختند چرا که او نیز از خرد عشق ورزیدن می‌گوید و بیهودگی آنچه‌هایی که عشق را ممنوع می‌کند:

دوش دیوانه شدم، عشق مرا دید و بگفت:

آمدم، نعره مزن، جامه مدر، هیچ مگو
گفتم:‌ای عشق، من از چیز دگر می‌ترسم
گفت: آن چیز دگر نیست دگر، هیچ مگو

و این مردان عبوسِ بی‌خرد آنگاه که می‌دیدند زورشان به مردمی که این اشعار را با جان و دل می‌خوانند و لذت می‌برند، نمی‌رسد، انواع استدلال‌ها را می‌آوردند (و هنوز می‌آورند) تا ثابت کنند که مورد خطاب همهٔ این اشعار عاشقانه فقط «الله» است. البته که خیلی از شعرای تاریخ ادبیاتمان، چون بسیاری از شعرای جهان، به عشق خدا سروده‌اند اما هر اهل ادب و شعری در می‌یابد که آن دسته از اشعار «عارفانه» کاملاً با اشعاری که بیت بیتشان به روشنی سخن از عشقی زمینی و معشوقی زمینی دارد متفاوت‌اند. همانطور که شعرهایی که به عشق وطن، به عشق مادر، و به عشق دوست سروده شده نیز با این اشعار تفاوت دارند.

و چندین سال است می‌بینیم که ایرانی  در گوهر خویش شادمان و عاشق، با همهٔ بدبختی‌ها و مشکلات و خشونت‌ها و ممنوعیت‌هایی که حکومتی مستبد و قرون وسطایی، نام مذهب در راه‌شان نهاده، از هر بهانه‌ای برای شاد بودن و مهر ورزیدن استفاده می‌کنند. و یکی از این بهانه‌ها همراه شدنشان با جوان‌های جهان برای شرکت در «روز عشق»، یا «روز والنتاین» است.

***

روشن است که آنچه به نام روز عشق، یا روز والنتاین، در چهاردهم فوریه هر سال، در بیشترین کشورهای جهان جشن گرفته می‌شود دیگر ربطی به داستان بوجود آمدن‌اش ندارد و تنها نام آن کشیشی را بر خود دارد که بعنوان پشتیبان عشاق و جان باختهٔ عشق شناخته می‌شود. قرن‌ها است که مردمان غرب این کشیش را (که معلوم نیست قصه‌اش واقعی است یا تخیلی) تحسین کرده و به نام او سکهٔ عشق زده‌اند؛ تا جایی که، حدود چهل سال پیش، کلیسا ناچار شد او را واقعی و یکی از قدیسین مسیحیت بخواند؛ قدیسی که عشق زمینی را بر خشکه مقدسی‌های به اصطلاح روحانی ترجیح داده بود.

کاش ذره‌ای از این «هوشیاری‌های مذهبی» را آیت الله‌های عبوس و نامهربان مسلط بر وطن ما هم داشتند. کاش به جای قوانین اهانت آمیزی چون صیغه، که در واقع نوعی تن فروشی مذهبی است، می‌گذاشتند تا جوان‌ها زندگی پاک و طبیعی خودشان را بکنند. کاش قوانین مبتنی بر عشق و ازدواج ما، این همه به تجارت و خرید و فروش و حسابگری و دو دو تا چارتای گناه و ثواب آلوده نشده بود. کاش ما هم، چون مردمان کشورهای پیش رفته، عشق را رابطه‌ای می‌دیدیم بین دو انسان و بر اساس اراده و تصمیم آزاد آن دو، و بیرون از بندهای بردگی و حرام و حلال‌های متعصبین مذهبی.

در کشورهای پیشرفته جهان عشق اکنون بازگشت به بهشتی است که در آن آدم و حوایی عاشق نشان می‌دهند که صاحب اراده و تصمیم‌اند و شکل زندگیشان را نه خدایان بلکه خود انتخاب و تعیین می‌کنند؛ حتی اگر به قیمت رانده شدن از بهشت و تبعید و فرو افتادن بر زمینی باشد که رنج‌های بسیاری را برای آن‌ها با خود دارد: برهوت بی‌گل و گیاهی که آن‌ها باید آن را با رنج خویش زیبا‌تر از بهشت بسازند و آبادش کنند. این مأموریت ازلی عشق است!

و زیبا‌تر از داستان آدم و حوا، حکایت مشی و مشیانهٔ فرهنگ ایرانی خودمان است: اگر در بیشتر فرهنگ‌ها آدم از گِل ساخته شد، و حوا از دندهٔ او، مشی و مشیانهٔ ما از گیاه ساخته شده‌اند، هر دو مساوی و همراه و همزمان.

و اگر آدم و حوا سیب را خوردند که وسیلهٔ آگاه شدن آن‌ها به عریانی خویش و عشق ورزندنشان بود، و به اتهام فریب خوردگی از شیطان از بهشت رانده شدند، مشی و مشیانهٔ ما از آغاز چنان در هم پیچیدند که یکی شدند و از درهم آمیزی خود به پیکری انسان در آمدند؛ آن‌ها نه تنها رانده نشدند که به سروری جهان رسیدند. روشن است که، در فرهنگ ما، «عاشق» فردی مجنون یا فریب خورده نیست، او آنقدر خردمند است که می‌تواند عاشق شود. زیرا تنها بی‌خردان از عشق دور و تهی می‌مانند.

مردمان آگاه ایرانزمین، پس از سی و شش سال زندگی زیر سلطهٔ حکومتی که از جوهر اندوه و مرگ ساخته شده، روز عشق را در آرزوی حکومتی زایندهٔ آزادی و آبادی و رفاه و آسایش گرامی می‌دارند، حکومتی که برایشان شادمانی و زندگی و عشق به ارمغان بیاورد؛ تا آن‌ها بتوانند به سان مولانا، فریاد برآورند که:

گریه بُدم، خنده شدم
مرده بُدم، زنده شدم
دولت عشق آمد و من
دولت پاینده شدم!

منبع: گویا نیوز

تمام مقاله هاى منتشر شده تنها بازتاب دهنده نظر نويسنده آن است**