فردی که اوتیسم دارد دنیا را چگونه میبیند؟
دَرخودماندِگی یا اوتیسم (Autism) نوعی اختلال رشد سیستم عصبی است که منجر به کاهش ارتباط اجتماعی می شود. این اختلال با رفتارهای ارتباطی، کلامی غیرطبیعی مشخص میشود. علائم این اختلال تا پیش از سه سالگی بروز میکند و علّت اصلی آن ناشناختهاست.
وبگاه شهروندیار با طرح این پرسش که «فردی که اوتیسم دارد دنیا را چگونه میبیند؟» ضمن استناد به سایت انگلیسی زبان (Autism Mythbusters) پاسخ داده که بسیار متفاوت از دیگران. شاید رنگها را با وضوح باور نکردنی ببیند، صداها را با جزییات باورنکردنی بشنود، یا ارتباط ریاضی دیوانهوار بین رویدادها را بتواند درک کند و مجبور به تحلیل تمام این جزییات باشد.
در ادامه آمده است: حتا خود اوتیستیها هم با هم فرق دارند. چیزی که واضح است این است که دنیایی که او میبیند، از فیلترهای حسی بقیهی آدمها عبور نکرده است. واکنشهای یک فرد اوتیستی به خاطر درک متفاوتاش از دنیای اطرافش با بقیهی آدمها فرق دارد.
در باره نگهداری از کودکان اوتیستی می نویسد: نگهداری از یک کودک اوتیستی، میتواند بسیار طاقتفرسا باشد. مثلا فرض کنید فرزند شما بارها سر خود را به دیوار بکوبد، ناگهان فریاد بکشد یا یک واژه را بارها بلند تکرار کند. کلمات شما در گوش او مفهوم دیگری دارند و شما شاید نتوانید با او ارتباط عادی برقرار کنید. در این بین، نگاههای پرسشگر مردم، زخمی باشد به جانتان. اما مردم به همین دلیل به دولت مالیات میدهند: دولت باید بتواند بخشی از پول مالیات را صرف کمک به افراد اوتیستی و خانوادههایشان کند و به دیگر شهروندان آموزش بدهد تا آنها را درک کنند که چگونه با آنها رفتار کنند. درک متفاوت افراد اوتیستی از جهان پیرامونشان میتواند شیوهی درک ما را نیز تغییر دهد.
در این نوشته به شخصیت های معروفی اشاره شده که هرکدام بگونه ای اوتیست بودند مانند انیشتن، موتزارت، نیوتون، داروین و میکل آنژ و بسیاری از افراد دیگری که با درک متفاوت خود به بشریت خدمت کردهاند درجات مختلفی از اوتیسم داشتهاند.
شهروندیار در پایان به وضعیت کودکان اوتیستی در ایران پرداخته وافزوده است: متاسفانه کودکان اوتیستی ایران و خانوادههای آنها از پشتیبانی مناسب دولتی برخوردار نیستند، و به ویژه استعدادهای آنان ممکن است تا آخر عمر کشف نشود و به ویژه خانوادههایی در مناطق دورافتاده به خاطر رویکرد متفاوت فرزندشان در خیال سرافکندگی باقی بمانند.
